Taalselectie:
 
 

Peru

Rotterdam, 15 april 2016

"Machu Picchu gezien hebben en dan tevreden zijn"...

Of dat zo is moet nog blijken want eerlijk gezegd zie ik wat op tegen het massatoerisme. Maar gelukkig heeft Peru veel meer te bieden dan alleen Machu Picchu. Hoge vulkanen, llama's en andere wollige beesten, condors, eetbare cavia, natuur op zeeniveau en op 3950 meter bven zeeniveau. Redenen genoeg om de Andes een stukje te gaan volgen.

Mede dankzij de Werelddeals van KLM was het mogelijk om voor weinig een non-stop retourtje te vinden naar Lima. De rest is met behulp van een goede reisgids en Internet zelf eenvoudig in te vullen. Dat is inmiddels gebeurd en de reisroute zal er als volgt uit zien:

  • Lima
  • Ica / Islas Ballestas (Paracas)
  • Arequipa
  • Colca canyon (condors)
  • Puno (Titicaca meer)
  • Cusco
  • Ollyantambo / Aquas Calientes / Machu Picchu
  • via Cusco terug naar Lima


Amsterdam - Lima, 22 mei 2016

Om vlucht KL0743 te halen (vertrek 12:35), ruimschoots op tijd vertrokken uit Rotterdam. Voor de zekerheid maar de reguliere Intercity via Leiden genomen want met de Intercity Defect weet je maar nooit of je je bestemming wel haalt...
Incheck voorspoedig, en plaatsen 34JK in de 777-300 waren niet de slechtste. Klaar voor 10757 kilometer, hetgeen 12:45 zou gaan duren. Het werd iets minder, en om 18:15 lokale tijd stonden we op Lima Airport. Immigratie en bagage bijzonder vlot, en om 19:00 hadden we de vertegenwoordiger met de reisdocumenten gevonden. Met de privtransfer het Limanese (??) verkeer in en al gauw zag ik overeenkomsten met Vietnam en China: hier rijden ze nt zo. Recht van de sterkste enzo. Maakt allemaal niet uit, want om 20:00 stonden we aan de balie van hotel Buenavista in de wijk Miraflores. Het hotel maakt zijn naam niet waar want het mooie uitzicht bestaat niet meer, maar het hotel doet waar het voor bedoeld is: bed, douche, ontbijt.

Hoewel geen jetlag of reislamlendigheid toch maar gaan slapen want 20:00 in Peru betekent 03:00 in Rotterdam. Al bijna 24 uur op de been dus...



Zondag 07:45

..eindelijk Zuid Amerika

De Andes
Lima, 23 mei 2016

Prima geslapen en idem ontbijt. De eerste dag is eigenlijk bedoeld om te acclimatiseren en de buurt een beetje te verkennen maar we hadden energie en zijn maar gelijk naar item 1 gelopen: de archeologische site Huaca Pucllana. Dat is een opgraving van een groot tempelcomplex/pyramide uit het jaar 500, pr-Inca en ruim voordat de Spanjaarden de boel hier overgenomen hadden.
Indrukwekkend, en de klus is nog lang niet af. Men verwacht nog 35 jaar nodig te hebben om de rest van de pyramide bloot te leggen en waar nodig te restaureren. Bij een pyramide verwacht je een in een punt eindigende driehoek met holtes maar daar is hier geen spraken van. Dit complex is gebouwd van adobe (kleistenen) welke laag voor laag gestapeld worden op hun kant, en met klei worden afgedekt. Een slimme bouwstijl zorgt ervoor dat het geheel aardbevingbestendig is. Het was goed gebruik om elke 15-20 jaar een jonge vrouw te offeren en haar overblijfselen in het geheel te metselen voordat een nieuwe laag op het complex werd gebouwd. Het offer stemde de goden positief.



Verkeersregelaars op elke kruising

Huaca Pucllana

Ingeklemd in woonwijk

.

Miljoenen adobes

.

.

.
Na dit bezoek op zoek naar het centrum van Lima. Dat is een relatief begrip, want Lima heeft eigenlijk geen gedefinieerd centrum. Het gebied rondom de kathedraal en het presidentieel paleis wordt gezien als het centrum. Een lekkere wandeling bij 20C en een beetje bewolking; ideale condities.
Over de architectuur kunnen we kort zijn: een mengeling van bouwstijlen zonder enige samenhang. Koloniale restanten naast lelijke betonnen monsters. Leegstand. De stad is overigens opvallend schoon en er is ook veel toezicht op straat. Niet alleen politie, maar ook mensen in gele jacks die het openbaar vervoer in goede banen leiden en op elk kruispunt iemand die het altijd stagnerende verkeer op gang tracht te houden. Lima kampt met een verkeersinfarct.
Uiteraard moet het spoorwegstation ook bekeken worden maar dat is tegenwoordig een literatuurmuseum. Spoorwegen in Peru zijn buiten bedrijf met uitzondering van enkele toeristenlijnen in de Andes. De bus heeft in Peru het lange afstandsverkeer geheel overgenomen. Geen station in bedrijf gezien dus....

Terug met bus 301 waarvan ik had gezien dat die vlakbij het hotel een halte had. Ik gaf de chauffeur een biljet van 10 soles (3 euro) waarop hij vroeg of het niet wat kleiner kon... Een rit kost maar 1 sol, ongeacht de duur. En het was toch gauw een kilometer of 7.
Onze halte bij Parque Kennedy. Wat leuk, een poes. En nog n. Oh, en nog honderd.... Kennedy Park huisvest alle zwerfkatten van Lima, en deze worden ook nog goed verzorgd door een club vrijwilligers. Bed bad brood zeg maar. Ja, dat heeft een aanzuigende werking. De populatie wordt in de gaten gehouden en begrensd op 80-90 poezen.



.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Surfbeach

..en die horen daarbij..
Even bij de Metro super naar binnen voor twee bier en een zak echte maischips. Ik zetten mijn halve liters op de kassa waarop de caissire op de fles wees en iets onverstaanbaars zei. Mijn Spaans is net zo goed als haar Engels, dus dat kwam niet ver. Uiteindelijk begreep ik dat ik alleen maar bier kon kopen als ik een lege fles inleverde. Duidelijk gevalletje Catch-22...
Uiteindelijk bij de lokale kroeg wl een biertje kunnen kopen. Zij deed daar niet moeilijk over, zolang het maar kleine flesjes waren.

Tijd vliegt en het wordt hier om 18:00 donker en ook gelijk een stuk kouder. Mooi moment om iets te eten en uit te gaan rusten.


Lima, 24 mei 2016

Rustige start, want het lijkt er op dat de jetlag enige vertraging had; we zijn allebei een beetje duf. Het is wel ideaal loopweer en t mooi om de hele dag door musea te zwerven. Koers gezet richting de Pacific Ocean die hier tenslotte vlakbij is. Bij straatkraampje een berg avocado's gekocht voor de lunch.
De stad Lima ligt niet op zeeniveau maar op een plateau van grofweg 100 meter hoog, met loodrechte kliffen. Het is nog een zoektocht om aan het water te komen maar dat is wel gelukt. Geen stranden, maar grove kiezels. Het water had een verdachte kleur en rook ook niet fris: ik denk dat ik goed gok als ik zeg dag miljoenenstad Lima het rioolwater rechtstreeks de oceaan inpompt..



.

.

Zwarte gier

.
De enige levende wezens in en op het water zijn surfers, die op z'n Californisch een soort surfers community hebben gesticht aan het water. Met de golven die we nu zagen kan je volgens mij niet veel want de oceaan was volledig vlak.
De thermiek langs de oceaanrand wordt gebruikt door zeearenden en parasailers; van beide soorten hingen er diverse in de lucht. Het was mogelijk om duo-vluchten te maken onder een parasailer, maar de busreis naar Ica van morgen lijkt ons al avontuur genoeg...

Langs de boulevard (terug op het plateau) van de wijken Miraflores en San Isidro teruggelopen richting hotel om even op te frissen. Overal zie je gele cirkels met een "S" er in en groene verzamelplaatsborden met de tekst "Sismo". Peru is goed voorbereid op de volgende aardbeving: de meest recente was in 2007. De rest van de middag tussen de katten van het Parque Kennedy doorgebracht.



.

.

.

.
Lima - Ica, 25 mei 2016

Het is 12:00 en we zitten met een kop koffie te wachten op de bus. Uiteraard alle tijden weer veel te ruim genomen omdat je van tevoren nooit weet wat je allemaal gaat tegenkomen. Reizen met de interlokale bus in Peru is net als vliegen: je print zelf je boarding pass uit en je checkt je bagage in. Van te voren had ik ingeschat dat het busstation, net als bijvoorbeeld in China of Rusland, n grote krioelende mensenmassa is maar dat was totaal niet zo. De terminal van busmaatschappij Cruz del Sur is net een klein vliegveld qua organisatie. Bussen staan langs de terminal en vr het instappen een security check. Je hebt toegewezen zitplaaten. In ons geval een dubbeldekker, bovenverdieping, plaats 25 en 26.



Wachtruimte Cruz del Sur

.

Langs de Pan America..

.
Van het hotel naar de terminal was een taxiritje van 15 minuten terwijl er was gewaarschuwd voor minimaal een uur. Het verkeer is inderdaad zwaar maar daar weten de taxichauffeurs hier wel raad mee. Rugzakken ingecheckt en wachten tot 13:30.



.

.

another one bites the dust..

.
In de bus: ruime zitplaatsen met comfortabele beensteunen. Stukken beter dan vliegen. Zelfs een warme maaltijd welke op de plaats wordt geserveerd. De rit Lima-Ica is 300 km, duurt 5 uur en kost maar 55 Soles ( 19, maaltijd inbegrepen). De rijtijden zijn waarschijnlijk ruim genomen want de chauffeur zette ergens langs de weg de bus in het zand en ging bij een stalletje op z'n gemak een paar tassen fruit kopen. Het leven is relaxed hier.

Er is maar n weg van Lima naar het zuiden: de PanAmerica highway. Tot buiten Lima een ruime driebaansweg, maar wordt al snel een nbaansweg die zich ook nog door dorpjes en stadjes wringt. De weg is letterlijk de levensader van Peru en dat is aan het drukke verkeer te merken; de gemiddelde snelheid ligt laag. Uitzicht: rechts een smalle strook woestijn die overgaat in de Pacific Ocean, links woestijn met hier en daar een kippenfokkerij. Die zijn hard nodig om al die pollo-restaurants te bevoorraden. Werkelijk alles en overal is het kip wat hier de klok slaat (en de mens eet...)

Om 18:45 op het busstation van Ica en de rugzakken opgehaald. Vijf minuten later in een taxi. De chauffeur deed zijn best om ons een paar excursies aan te praten maar hier hebben we beleefd van af gezien; we gaan Ica wel op eigen houtje verkennen.



.

.

..slot op slot..

.
Hotel Villa Jazmin is een relatief luxe hotel aan de rand van de "stad" en ligt letterlijk naast de woestijn. Wat een verschil met Lima. Rust. Geen constant verkeersgeraas. Kamer 16 betreden lukte niet omdat het slot op slot bleef. De (naar bleek Vlaamse) eigenaar/uitbater zlf is via een ladder een kamerraam ingeklommen waarna we gezamenlijk het slot hebben gerepareerd. Een mooi einde van de dag, beklonken met een wijntje uit de streek: Ica is beroemd om haar goede wijnen.


Ica, 26 mei 2016

We hebben twee volle dagen te besteden in Ica. Dat is rijkelijk veel want Ica is niet veel meer dan een stad van 125.000 inwoners in de woestijn, en wordt doorsneden door de PanAmerican highway.
Toeristenattracties zijn: het Museum Regional de Ica, duinbuggycross en sandsurfing. Het ging ons om het museum dat een goede reputatie heeft en een mooie collectie bezit.



Belgische wafels bij ontbijt

.

Ochtendschaduw langs..

..de PanAmerican
Goed loopweer, en omdat je te voet meer ziet dan vanuit een taxi zijn we vanaf het onderkomen Villa Jazmin naar het centrum van Ica gelopen. Het makkelijkst is dat langs de PanAmerican maar die is enorm druk en dito stoffig. Met wat slingeren door straatjes zie je veel meer moois.
De centrale markt van elke plaats is altijd goed voor leuke plaatjes. Zo ook de markt van Ica. Al snel werd me duidelijk dat men hier nooit toeristen ziet en wij zien er nogal anders uit dan de doorsnee Peruaan. Zelfs ik ben een reus hier... Nadat de groentenman zaken had gedaan met Do wilde hij graag op de foto met haar, waarna de andere marketiers k op de plaat wilden.



.

.

.

.

.

.

.

.
Uiteindelijk aangekomen bij het Museum. Hoewel het hek open stond werden we door een bewaker tegengehouden. Zijn Engels was net zo goed als mijn Japans, maar wel werd duidelijk dat het museum al een jaar gesloten is "voor verbouwing". Achteraf hadden we dat kunnen weten, want het stond met kleine lettertjes in het Spaans vermeld op hun website.
Terug naar de markt om wat avocado's en wortels te halen voor de lunch, en deze op de immense begraafplaats in de schaduw op zitten eten. We hebben de man in de rode auto tegenover ons vast iets te vertellen gegeven voor thuis: hij snapte niets van die twee buitenlanders die op een bankje een berg avocado's zaten weg te lepelen.



.

.

.

.
Konden we de heenweg nog redelijk in de schaduw lopen, inmiddels was het middag, bloedheet en geen schaduw meer. Toch teruggelopen naar het hotel. Een tuktuk voor een sol was het alternatief maar die worden niet toegelaten in de wijk waar het hotel in ligt. Peru heeft de reputatie een onveilig land te zijn. Aangezien toerisme een zeer belangrijke bron van inkomsten is, wordt er zeer veel aandacht besteed aan veiligheid van toeristen: veel politie en toezichtpersoneel, hekken en controle om de gebieden waar de hotels staan. En elke veiligheidsman/vrouw is gewapend met baton en pistool.
Zwembadje, biertje, voor morgen de excursie naar de Islas Ballestas en het Nationaal Park geboekt.


Paracas, 27 mei 2016

De Islas Ballestas liggen 12 kilometer voor de kust van Paracas. Eigenlijk is van een eiland geen sprake; het zijn een aantal rotsformaties die uit de oceaan steken en worden bevolkt door pelikanen, pinguins, aalscholvers, gieren maar ook zeeleeuwen en zeehonden. Van oudsher dienen de eilanden als winplaats van "guano" oftewel gedroogde vogelmest. Dat werd door de Peruanen verzameld en voor veel geld over de wereld verhandeld als uitstekende mest. Door de komst van kunstmest is de vraag teruggelopen en wordt er nog maar 1 keer per zes jaar geoogst.

De rotsen zijn deel van het reservaat en mogen niet worden betreden. Om de dieren niet teveel te storen wordt er nmaal per dag, vroeg in de ochtend, een rondvaart per boot gemaakt.

Vroeg in de ochtend betekent voor ons: om half zes opstaan, snel ontbijten, om zes uur worden opgehaald voor de transfer van Ica naar Paracas (75 kilometer terug richting Lima) en om half acht inschepen.
Peru is niet alleen groot maar heeft ook veel klimaatzones. Zowel in bepaalde zones in de Andes als ook in het regen(!)woud regent het geregeld en vrij veel; alleen langs de kust is het droog, er valt daar hooguit 2 tot 3 millimeter regen PER JAAR. En raad eens? Onderweg naar Paracas viel er wat regen. De chauffeur moest even zoeken waar de schakelaar van de ruitenwisser ook al weer zat. Het was ook mistig en dat is hier ook zeldzaam.



een mistig Paracas

.

.

.

De totale boottrip duurt twee uur en wordt uitgevoerd met een flinke speedboat waar een man of 30 op kunnen. Prima uitzicht, en dat was wel nodig ook want er was genoeg te zien. Pelikanen, pinguins, cormorants, zwarte gieren, Inca-sterns, zeeleeuwen en dat alles in grote getale.

Op weg naar de eilanden passeer je een geoglief van 200 meter hoog, analoog aan de beroemde "Nazca"-lijnen. Men weet nog altijd niet hoe oud het geoglief is, maar in elk geval van vr onze jaartelling. Aan de hand van in de buurt gevonden aardewerk heeft men ongeveer 200 v.C. bepaald. Het geoglief stelt een kandelaar-cactus voor, hetgeen een belangrijk symbool was in de oude culturen uit deze regio. Achter de heuvel waar de tekening op staat heeft men recent 429 mummies gevonden. Het museum in Ica zou opheldering geven maar ja: gesloten...



Geoglief "kandelaarcactus"

.

.

.

.

.

.

.
Na de boot een excursie door de woestijn van het reservaat. Flamingokolonies, kolossale gieren die vlak over je hoofd scheren, rode rots- en zandpartijen. Het landschap wordt nog wel eens vergeleken met het oppervlak van de planeet Mars.



.

.

.

.
Er zat nog een uurtje tussen einde excursie en onze transfer terug naar Ica. Dat uur hebben we gebruikt om te genieten van de overweldigende stilte van Paracas en de pelikanenkolonies die enkele vissersboten tot hun rustplek hebben verkozen.



.

.

.

Onze gids Eder en chauffeur
Terug in het hotel ingepakt, uitgecheckt en een taxi naar het busstation van Cruz del Sur voor de nachtbus naar Arequipa. Afstand 700 km, vertrek 20:45, aankomst ongeveer 08:15. Dat "ongeveer" heeft te maken met de onvoorspelbare condities op de PanAmerica highway.


Arequipa, 28 mei 2016

In de bus eigenlijk best goed geslapen (met een pilletje) en om half zes wakker. Gordijnen open, stoel rechtop en genieten van het uitzicht. Het is duidelijk dat we het zeeniveau hebben verlaten en de bergen in aan het rijden zijn. In de verte doemen de vulkanen Misti (5822 m), Pikchu Pikchu (5664 m) en de Chachani (6057m). Dr komen we voor. De Peruaanse bodem zit vol waardevolle grondstoffen, vooral koper en zink. En daar wordt flink naar gegraven.

Het binnenrijden van Arequipa stemde niet hoopvol, want de buurt zag er nogal desolaat uit. Om 8:45 gearriveerd op de busterminal. Taxirit door een deprimerend stadscentrum naar het "oude" gedeelte waar ons hotel la Casa de mi Abuela zich bevond. Dat zag er al een stuk vriendelijker uit!



langs de PanAmerican

overal mijnactiviteiten

kloosterkerk La Recoleta

.
Het oude stadscentrum letterlijk om de hoek en mooi compact. Geprobeerd om de voorraad Soles aan te vullen maar ook hier, net als in Lima, geen enkele ATM die medewerking wilde verlenen. Uiteindelijk tegen een zr goede koers dan maar euros gewisseld.

Verder dan rondslenteren en relaxen in hangmat vandaag niet gekomen; dat was ook de bedoeling na de lange busreis.


Arequipa, 29 mei 2016

Hoewel we vinden dat we de gezelligste kamer (149) van het hotel hebben, MET eigen tuin en heeeel veel vogels, was er geen water. Dat vond het hotelmanagement vreselijk en zij wilden ons ook zo snel mogelijk in een andere kamer hebben. Aangezien wij dat niet wilden hebben ze alsnog op n of andere manier het water kunnen repareren.




Militaire parade

La Compaa

Peruaanse steenduifjes
Arequipa heb je op n ochtend gezien, en de mooiste foto's maak je eind van de middag bij zonsondergang. Het is ontzettend vervelend maar dat betekende dus na de ochtendwandeling (en twee hoeden kopen) de hangmat opzoeken en chillen. Luisteren naar het hl lief en rustgevend klinkend gezang van de Peruaanse steenduifjes die overal zitten. Of kolibri's kijken.

Eind van de middag de foto's geprobeerd te maken van de Misti bij zonsondergang, maar dat lukt dus niet omdat Arequipa simpelweg te vol is gebouwd. In de ochtend hadden we al een restaurantje gevonden dat uitsluitend ceviche-gerechten op het menu heeft. Ceviche is n van Peru's nationale gerechten, dus dat moet geprobeerd worden. Uiteraard treffen wij het weer en was het restaurant inmiddels gesloten. Misschien omdat het zondag is, misschien omdat ze alleen tijdens lunch werken. Dan maar bij de tweede keus op de Placa de Armas. Een toeristenval met bijbehorend matig en duur eten, maar ook met een panfluitband die tevens CD's van eigen werk verkocht.


Arequipa - Coporaque, 30 mei 2016

Vandaag belooft een dag van hoogtepunten te worden: we bereiken het hoogste punt van de gehele reis, we gaan een levende vulkaan zien en met wat geluk ook de eerste llama's, alpaca's en vicuna's in het wild.

Om half acht opgehaald door gids Saoul die ons de komende twee dagen op sleeptouw zal nemen en aflevert in Puno. We hadden geluk om als eersten opgehaald te worden dus konden we de beste plekjes in het busje inpikken. Uiteindelijk waren we met z'n zessen.



Shantytown buiten Arequipa

Pampa Blanca (4000 m)

Vicua's

.
De rit van Arequipa naar Coporaque is ongeveer 200 km en zal ruim 5 uur in beslag nemen, stops inbegrepen. Het eerste uur gaat al op aan het verlaten van Arequipa. In 1976 had deze stad nog slechts een 72.000 inwoners, en thans zijn het er meer dan een miljoen. Hoofdoorzaak is de toestroom van mensen die op het platteland geen toekomst zagen en hun geluk in de stad komen proberen. Door de ligging tussen bergketens kan de stad maar een paar kanten op groeien en dat is te zien aan de eindeloos lange shantytowns die langs de weg liggen.

De eerste stop was in de Pampa Blanca (op 4000 m. hoogte) waar een grote groep vicua's in het wild leeft. Vicua's zijn van dezelfde familie als de llama en alpaca maar hebben een bijzondere vacht waar de beste kwaliteit wol van komt. In de Incatijd was de wol van een vicua uitsluitend bestemd voor koningen en goden.



.

Mat triple

llama in het wild

Hoog(s)te punt
Een stukje verder enkele grote kolonies alpaca's met daartussen verstopt een paar llama's. Vervelend was wel dat zo'n beetje alle dieren ons de kont toekeerde zodra we een foto wilde nemen. Het leek wel afgesproken werk. Toch is het gelukt.

Een korte stop bij een tentje waar we een "triple" hebben gedronken. Dat is gn bier, maar een thee gemaakt van drie kruiden (coca, munt en een soort thijm) en die heel goed helpt tegen uitdroging en hoogteziekte.



IJs overdag bij 28C

.

.

Casa Mamayacchi
Het hoog(s)tepunt van de reis was de Mirador Vulcano op 4883 m. hoogte, met zicht op alle vulkanen in de wijde omtrek. Inclusief de Sabancaya (5976 m) die actief is en rookt. Voor mij een nieuw hoogterecord op vaste bodem, want dat stond al jaren op de 4100 m van de Aiguille du Midi (Mont Blanc). Je merkt inderdaad dat je hoog zit en dat er weinig zuurstof in de lucht is. Ademhalen is iets lastiger en bij inspanning merk je dat je sneller door je energie heen bent.

Via het dorpje Chivay naar onze eindbestemming Coporaque, waar La Casa de Mamayacchi onze slaapplaats voor de komende twee nachten zal worden. Aan het eind van de wereld, met het mooiste uitzicht op de levende vulkaan.

Een uitstekende lunch met o.a. alpaca van de barbeque. De groep ging met gids Saoul een stukje lopen en de Thermal Springs bezoeken, maar wij gaan liever op eigen houtje de buurt verkennen en zijn de noordwand een stukje opgelopen. En dan merk je dat je op bijna 4000 m. hoogte bent...



Campagne van partij Keiko

.
Het nadert inmiddels 17:00 uur en de zon gaat hier hl snel onder. Dan is het ook gelijk donker en koud dus is het zaak dat je weer binnen bent. In het dorp liepen we een promotieteam van de Keiko-partij tegen het lijf: op 6 juni zijn er nationale verkiezingen en er wordt campagne gevoerd. Voordat we het wisten hadden ook wij een oranje muts en sjaal, alsmede twee theekoppen in ons handen gedrukt. En op de foto met het team!

Na het diner nog even in het donker naar de sterrenhemel gekeken en dan weet je dus cht niet wat je ziet. Zveel sterren zie je bij ons niet, en de Melkweg in volle omvang ook niet. Hier wordt je echt stil van. Fotograferen is onmogelijk, dit moet je ondergaan. Maar wt is het koud. Gauw naar binnen en vroeg naar bed want morgen vroeg op om condors te gaan spotten in de Colca Canyon.


Colca canyon, 31 mei 2016

Vanochtend mochten we weer vroeg opstaan, ver voor zonsopgang zodat we tijdens het ontbijt van het licht van de opgaande zon konden genieten. Altijd met de rookwolkjes uitpuffende vulkaan Sabancaya op de achtergrond.



.

De huis-alpaca van het hotel

Yanque

Pp
Precies op de geplande minuut vertrok ons busje richting Colca Canyon. De eerste stop was het pittoreske dorpje Yanque waar elke ochtend een kleurrijke groep kinderen op het kerkplein danst. Waarschijnlijk is dit om op te warmen voor school want het is koud in de bergen.



.

.

.

Maca
Het kerkplein wordt omzoomd door kraampjes waar de locale bevolking niet alleen hun handwerk verkoopt maar ook met roofvogels en llamas klaar staat waar de bezoeker mee op de foto mag. Onno moest uiteraard meteen met Pepe op zijn schouders poseren - of was het Pepe, die met Onno poseert... En ook de llamas keken erg blij dat ze met ons op de foto mochten.
Langs prachtige uitzichten met de hier zo typerende en vaak meer dan eeuwenoude terrasvelden bereikten we Maca, het volgende dorpje. Ook hier staat een hagelwitte koloniale kerk en langs de straat aan weerskanten weer kraampjes. Omdat het nog steeds steenkoud was steunde ik de locale economie en kocht een paar knalgele handschoentjes. Ondertussen ging Onno met de ook hier aanwezige roofvogel op de foto.



.

.

.

.
Rond de tijd dat de zon aan straalkracht toenam en de lucht verwarmde bereikten we ons doel: het uitzichtpunt "Mirador Cruz del Condor". Dit ligt vrijwel aan het begin van de Canyon want deze is hier "slechts" 1200 meter diep. (de grootste diepte tussen rivier en hoogste bergtop is 3269 meter, en daarmee 2x zo diep als de Grand Canyon. De hoofdacteurs van het spektakel waar wij voor komen worden actief zodra de opwaartse thermiek begint, en dat was het moment dat wij arriveerden. Een groepje condors zat rond een koeienkarkas te ontbijten. Steeds meer van deze machtige vogels kwamen aan vliegen en hemel, wat zijn ze groot. Hun enorme vleugels hebben ze ook nodig om zo elegant op de thermiek te kunnen zeilen. Ze cirkelen, dalen af in de kloof, zweven weer omhoog en blijven gracieus vliegen. Met enige regelmaat kwamen zij zo vlak boven onze hoofden langs dat we hun vleugels bijna konden voelen. Prachtig om te zien en we konden er geen genoeg van krijgen. De vogels wel want na een uur neemt de thermiek langzaam af en trekken zij zich weer terug.



.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.
Nog lang nagenietend van dit majestueuze spektakel reden we terug naar Chivay om daar met de hele groep nog te lunchen en vervolgens weer terug na ons hotel in Coporaque te gaan. Even sista en dan gauw weer naar buiten. Het pad wat we gisteren al een stukje waren gevolgd bleef trekken en we wilden verder omhoog. Genieten van het uitzicht. En ook hier kwamen ze nog even over de top heen zeilen: twee condors.

Langs de plaatselijke beestenboel, bestaande uit veel ezels, een groep ontzettend leuke varkentjes, een handvol klassieke zwart-witte koeien en een enkel paard slenterden we door het dorp rustig terug na het hotel. Avondeten, nagenieten van de dag, nog even naar de sterren kijken en gauw naar bed...

Het gehele arrangement vanaf Arequipa tot en met de laatste avond in Coporaque was perfect georganiseerd en geheel verzorgd door touroperator Giardino uit Arequipa (info@giardinotours.com). Hun medewerkers spreken goed Engels en hebben ons een goede ervaring bezorgd in en rond Colca Canyon.



gids Saoul en driver Samuel

zelfs llamas bij de bushalte

.

.
Coporaque - Puno, 1 juni 2016

Onze transfer naar Puno zou om 11 uur vertrekken, dus we hadden nog even tijd. Het reisburo Giardino had nog een leuke verrassing voor ons om de uurtjes tot aan het vertrek in te vullen: een rondleiding door Coporaque (1050 inwoners) door een inwoonster. Dit is seora Josefina die ons in haar eigen huis een kop thee heeft aangeboden en tegelijkertijd iets stond te rommelen op het fornuis.



sehora Josefina

.

.

Mais in vele kleuren
Even later werden er jute zakken en een snoeimes in ons handen geduwd en gingen we met haar, haar echtgenoot en twee buren in een oud bestelbusje naar n van hun akkers. We kregen les in het oogsten van maiskolven en sorteren. Heel bijzondere ervaring, om op een eeuwenoud terrasveld in de Andes met drie Peruanen in volledige klederdracht in harmonie mais bewerken. Het "rommelen op het fornuis" bleek een emmer verse appelsap te zijn en smaakte bijzonder goed.

Tijdens het wachten op onze transfer naar Puno kwam een kereltje van een jaar of acht met in zijn armen een alpaca de straat in lopen. Hij was duidelijk het vak van "toeristen charmeren en poseren" aan het leren en hier hebben we uiteraard aan bijgedragen: Alfonso en zijn (nog jonge) alpaca Estrela staan er mooi op.



Alfonso en Estrela

Peruaanse spoorwegen
Je komt veel mensen tegen die een llama, alpaca, arend of havik bij zich hebben waarmee je voor een paar Soles op de foto mag. Alles wordt aangegrepen om geld te verdienen.

De transfer naar Puno zou normalerwijs 5 uur duren maar vanwege een algehele staking in Puno was het verkeer daar danig ontregeld en de stad niet bereikbaar. Met een paar omwegen zijn we toch ter plaatse gekomen. Het was inmiddels 18:30 en allang donker en koud. Aangezien we compleet versleten waren en Puno geen vriendelijke aanblik bood, vroeg naar bed want morgen (alweer) vroeg op.


Puno, 2 juni 2016

Vandaag staat in het teken van het Titicacameer, want om die reden zijn we in Puno. Het Titicacameer is het hoogstgelegen (3812 meter) bevaarbare meer ter wereld met een grootste lengte van 190 km en een grootste breedte van 80 km. Het meer wordt gedeeld met buurland Bolivia.
In het meer liggen enkele eilanden waarop de bewoners nog hun traditionele levenswijze handhaven en slechts mondjesmaat toeristen toelaten. Ze verkopen geen grond aan buitenstaanders. Er zijn geen verkeerswegen; de enige manier om je te verplaatsen is te voet of per boot langs de kustlijn.



Taquile

Kindergarten

Taquile

.
Met een snelle boot voeren we in een uur naar het eiland Taquile op 32 km uit de kust van Puno. Het eiland meet 5,7 vierkante kilometer en het hoogste punt ligt op 220 meter boven de waterspiegel. Na een korte wandeling over het eiland werden we in n van de kleinere nederzettingen ontvangen door het hoofd van die nederzetting. Onze gids Percy had al n en ander uitgelegd over de klederdrachten en hoe je iemands burgerlijke stand (vrijgezel, gehuwd, zoekende) kan aflezen uit de dracht en kleuren.
En van de bijzonderheden op Taquile is dat alle mannen kunnen breien als de beste, en dat dat ook een essentieel onderdeel uitmaakt van hun cultuur. Zo wordt een man door een potentile huwelijkskandidaat beoordeeld op de kwaliteit van de muts die hij voor zichzelf heeft gebreid. Als die muts bijvoorbeeld niet waterdicht genoeg is, kan de man daarop worden afgekeurd.



.

In de verte: Bolivia

.

.
De vrouwen mogen niet breien, dus zij hebben zich toegelegd op wol spinnen, wol verven en weven. Hun weefkunst is van een bijzonder hoog niveau en op elk klein detail wordt gelet. De textielkunst van Taquile is door de Unesco op de werelderfgoedlijst geplaatst.

We kregen een demonstratie van zowel breien als weven, alsmede een folklorische dans in vol ornaat. Na afloop krijgen wij, de vrienden (er wordt niet van bezoekers of toeristen gesproken) de gelegenheid om hun handwerkkunst te kopen. Hierdoor draagt het toerisme bij aan hun inkomen; andere bronnen van inkomsten zijn landbouw en visserij op zr beperkte schaal.

Op weg terug naar de boot konden wij het niet laten om even met blote voeten het water in te lopen. We zouden ook mogen zwemmen maar aangezien het water een constante temperatuur van ongeveer 10C heeft hebben we het bij pootjebaden gehouden.



.

.

.

.
De volgende stop was voor de lunch op het schiereiland Capachica. En niet zomaar een lunch: gekookt op traditionele wijze in een put met hete stenen, en ingezegend door een sjamaan. Een heerlijke, gevarieerde maaltijd met forel, kip, verschillende soorten aardappels, bonen, groenten en banaan. En het uitzicht over het meer zou je elke dag wel willen hebben...

Laatste stop van de tour was een bezoek aan n van de befaamde drijvende eilanden, die door de Uros gemaakt en bewoond worden. Er bestaan nog ongeveer 90 eilanden maar slechts 12 ervan worden nog bewoond omdat ook deze bevolkingsgroep meer en meer naar de steden trekt en de traditionele levenswijze verlaat. Een eiland krijgt zijn drijfvermogen van een dikke veenlaag welke wordt bedekt met lagen riet. Omdat de onderkant verrot moet aan de bovenkant regelmatig nieuw riet toegevoegd worden en wordt het pakket steeds dikker. Een dertig jaar oud eiland kan rond de zes meter dik zijn.



Taquile

Inzegening lunch

Uros Titino

.
De huizen en de traditionele boten worden van hetzelfde riet gemaakt.

Wij bezochten het eiland Titino, dat door zes families wordt bewoond. De kinderen gaan overdags naar een school welke op een ander drijvend eiland ligt. Een eiland is in principe geheel zelfvoorzienend. De vrouwen maken textielkunst en kunstwerkjes van riet; hiermee proberen ze wat geld te verdienen. De mannen vissen of onderhouden het eiland.
De geborduurde / gehaakte kussenslopen met dierenmotieven waren t mooi om te laten liggen en wij hebben de bevolking dan ook geholpen door er een paar te kopen.



.

.

Gids Percy

Adios Titino...
Deze excursie was geheel verzorgd door Edgar Adventures. Onze gids Percy heeft met veel humor n kennis de dag begeleid en deze dag voor ons onvergetelijk gemaakt.


Cusco, 3 juni 2016

Vandaag een transfer per luxe touringcar van Puno naar Cusco: 385 km. Vertrek 07:00, aankomst 17:00. Dat lijkt lang, maar er zijn diverse excursiestops onderweg n een lunch.
De dag begon al verkeerd toen we vlak voor vertrek ontdekten dat onze zonnehoeden nog in het hotel lagen. Met een groot compliment voor de chef van hotel Munay Tambo: hij heeft ervoor gezorgd dat onze hoeden per taxi werden afgeleverd bij de bus.

De superdeluxe bus heeft gratis wifi aan boord. Wat echter niet aanwezig is, is de gateway met de buitenwereld. Ergo, geen internet...



Op de PE3 richting Cusco

Torito's

Pukara

.
Er rijdt drie keer per week een trein tussen Puno en Cusco, welke er ook 10 uur over doet. Maar dan zonder excursiestops. Dat betekent een gemiddelde snelheid van 38 km/u. Volgens onze gids komt dat, omdat de trein het oudste vervoermiddel in Peru is. Deze logica ontging ons volledig en we begonnen enigszins te twijfelen aan haar kennis van zaken. Later zou blijken dat we gelijk hadden...

De gids had ruim 20 minuten nodig om de eerste stop bij het archeologisch museum in Pukara aan te kondigen en verduidelijken. Zoveel overbodige info hadden we niet echt nodig maar soit. In het museum zlf ging het mooie aardewerk ten onder aan haar gezwamzwatel over magische rituelen en dronken priesters en pachamama en het universum. De rest van het museum hebben we niet gezien want de tijd was om. Wat overigens wl erg leuk is in Pukara zijn de "torito's" op de daken van bijna alle huizen: twee torito's (stieren) zorgen voor harmonie tussen de echtelieden.

Exact om 12:00 draaide de bus de parkeerplaats op van het restaurant, en op datzelfde moment zagen wij de PeruRail Andean Explorer (dat is die trein die drie keer per week rijdt....) over het mooiste fotopunt (pittoreske waterval met brug n alpaca n llama n vicua) rijden. Voor een goede foto waren we dus twee minuten te laat en hebben door het raam het beste er van gemaakt.

En van de dingen op mijn to-do lijst is een duel met een llama: kijken of ik sneller sla dan hij spuugt. Nou, dat is gelukt! Na een beetje vuil kijken naar dit beest maakte 'ie aanstalten om te spugen, maar met een rechtse directe ging deze llama in n keer voor pampus tegen de pampa.



..deze llama..

.

..leeft nog, hoor..

The Andean Explorer
De lokale panfluitband "Twee Halve Zolen" verzorgde de muzikale omlijsting tijdens de lunch. Het duurde even voordat we door hadden dat we naar zr slecht gespeelde ABBA- en Beatles-covers luisterden. Normaal gesproken hebben we altijd een warm hart voor artiesten en geven gul maar voor dit stel maken we graag een uitzondering.

Na de lunch konden we van de stilte in de bus genieten, totdat onze onvermoeibare tante Zwatelzwam uit ging leggen hoe de Inka-kosmos in elkaar stak, dat magnetische lijnen ervoor zorgden dat alle belangrijke steden en tempels op n lijn liggen en dat rond meer harmonie geeft dan vierkant. Of zoiets. Wij waren in elk geval na vijf minuten totaal de weg kwijt en sloeg de meligheid volledig en ongenadig toe. En niet alleen bij ons...

Haar relaas was de inleiding voor de volgende stop: de archeologische Inka-site van Raqch'i. We mochten even op het pleintje kijken naar de merchandise. Daar schalde het gevreesde 'Papaya, Papaya' (vanwege onze papayakleurige VIP-badges) al over het plein: het teken van seora Zwatelzwam dat we moesten verzamelen en met haar samen naar het grote archeologische complex gaan kijken.
Het is absoluut verboden buiten de groep te lopen want toeristen verdwalen volgens haar regelmatig. Wij kregen beelden van skeletten met maffe hoedjes op en kameras om de nek in een donker hoekje... Verdwalen? De stad is volstrekt symmetrisch aangelegd (dat komt door die magnetische lijnen) en op elke straathoek staan pijlen naar de uitgang en borden 'Salida'. En toch, n, we mogen nit alleen op stap, vl te gevaarlijk. Dus dan maar met kromme tenen luisteren naar nog meer esoterisch gezwatel over het ying en yang van de inka tempel. Maar dan anders.



Raqch'i

.

San Pedro Apstol

.
Gelukkig konden we na enig onderhandelen uitbreken voor maximaal 10 minuten en konden we snel wat foto's maken van de rest van het complex, want verder dan de tempel is de groep niet gekomen...

De laatste stop voor Cusco is de barokke kerk "San Pedro Apstol" in Andahuaylillas. Een goede foto maken van de buitenkant was onmogelijk doordat de touringcars prominent voor de kerk parkeren, en de binnenkant mcht niet gefotografeerd worden. We kunnen niet anders zeggen dan dat het een zr bijzondere kerk is met mooie muurschilderingen en rijk versierde altaren.

Om iets na vijven aangekomen in Cusco en na een vlotte taxirit aangekomen in hotel Los Nios.


Cusco, 4 juni 2016

Dit hotel heeft charme, ligt uitstekend in het centrum van Cusco (3360 meter boven zeeniveau) n heeft het beste ontbijt dat we tot op heden hebben gehad. Wat doe je de eerste dag in een nieuwe stad? Op verkenning gaan en sfeer proeven. En daar kunnen we kort over zijn: Cusco is een aanrader, vergeleken met bijvoorbeeld Ica of Arequipa. Het voelt hier relaxter, ruimer opgezet. Veel pleinen met mooie aangrenzende architectuur. Geen opdringerige straatverkopers maar marktjes waar de verkopers je rustig laten kijken en keuren. Geen haast. Ook geen kitsch, maar mooi lokaal gemaakt handwerk. Het leukst is het marktje van San Blas.

Cusco is het startpunt om naar Macchu Piccu te gaan en dat is te merken aan het aantal toeristen. Het voordeel daarvan is dat er veel koffietentjes en restaurants zijn. Vlakbij San Blas hebben wij bij Laggart (Calle Tanda Pata) genoten van twee uitstekende koffie met twee idem homemade stukken gebak voor 27 soles. Probeer dat maar eens in Europa.



De steen met 12 hoeken

Inca-muur: geen cement

San Blas

.
Vanwege de ligging en ook de hele historie is Cusco de mooiste en meest belangrijke stad in de Andes. De stad is rond 1200 opgericht door de Inca's en was de hoofdstad van hun rijk, dus in de hele binnenstad zijn nog steeds grote stukken Inca-muur te vinden. Deze zijn te herkennen aan met enorme precisie in elkaar gepaste onregelmatige blokken steen, waar soms zelfs versieringen zoals slangen op staan. In het meest bekende stuk muur zit een steen met liefst twaalf hoeken. Hij is niet te missen want hij wordt de hele dag ingeraamd door twee in Inca-costuum uitgedoste mannen en er staan constant mensen naast, die met de steen op de foto willen. Wat krg ik toch opeens een hekel aan die kneuzen met hun selfie-sticks in dat smalle steegje...



.

Saqsaywaman

.

.
Op de to-do lijst voor Cusco stond een bezoek aan het archeologisch park Saqsaywaman. Saqsaywaman ligt heel strategisch op een heuvel boven Cusco en is een indrukwekkend vestingwerk van de Inca's. Achter nog steeds enorme muren ligt een paleis, een tempel complex en de bijhorende magazijnen. Dit was letterlijk en figuurlijk het hoofd van het rijk van de Inca's Vanuit San Blas was dit een leuke klim naar boven, met tussendoor een bezoek aan een uitermate getalenteerde houtbewerker. Bij de ingang aangekomen zagen we op het boord, dat de entree liefst 140 soles per persoon is... weliswaar is dit een combinatie ticket voor vier archeologische sites, maar wij wilden slechts Saqasaywaman zien en daarvoor vonden we de prijs gewoon te hoog.



ook dit is een llama!

door Inca's bewerkte rots

.

de tanden van de poema
Dan maar de gewone weg (carretera Don Bosco) volgen, wie weet konden we ergens tenminste nog een blik op het mooie complex werpen... Inderdaad, dat kwam helemaal goed! Ook de tweede ingang, boven op de heuvel, hebben we rechts laten liggen en zijn schuin tegenover via een boomgaard nog net iets verder omhoog gelopen om een werkelijk prachtig overzicht over Saqsaywaman te krijgen. Beter hadden we het op de site zelf niet kunnen zien. Verder de weg volgend kwamen we nog langs een enorme bewerkte rots, die duidelijk bij de site hoort maar buiten de omheining van het park staat en vrij toegankelijk is. Verder de weg naar Pisac volgend kwamen we in een klein stukje bos bij het natuurheiligdom Qenqo, ook uit de tijd van de Inca's. Het gedeelte rechts van de weg is alleen toegankelijk met het dure ticket, het gedeelte links van de weg ligt fraai in het bos en we konden er gewoon naartoe lopen. Uiteindelijk hebben we gratis en met veel plezier van de mooie restanten uit de Incatijd kunnen genieten.



Cusco

Placa de Armas in het midden

Kathedraal en La Compaia

Nog volop VW Kevers in Peru
De wandeling afgesloten bij "Cristo Blanco": een groot wit Christusfiguur (zoals ook in Rio staat) bovenop de heuvel vanaf waar je een spectaculair zicht hebt op Cusco. Het mooiste licht heb je ongeveer twee uur voor zonsondergang, in ons geval was dat 16:00 uur.

Dinertip: ga bij eco-restaurant "Greens" (organic food) alpaca-medaillons met blauwe kaas eten en je eet nooit meer karbonades. Direkt naast het Plaza das Armas.


Cusco, 5 juni 2016

Zondag, dus uitslapen. Vandaag: 90 kilometer richting Ollantaytambo met een priv-auto. Na een anderhalfuur lange reis door de heilige vallei langs spectaculaire vergezichten en hoge bergen konden we inchecken bij Mama Simona. Leuk hotelletje langs een (iets t) luid kabbelende bergbeek.
Ollantaytambo is niet alleen schitterend gelegen tussen hoge bergen met terrasvelden en runes maar is zelf ook een heel pittoresk dorp. Het bestaat minstens al sinds de Incatijd en dat is te zien want we komen in alle smalle steegjes de kenmerkende inca-muren tegen.



Op weg naar Urubamba

Hotel Mama Simona

Ollantaytambo

.
Uiteraard wilden we de beroemde runes van de vesting van Ollantaytambo bezoeken. Deze is geheel op een berghelling ten westen van het dorp gebouwd. Al vanuit de verte heel indrukwekkend. Echter ook hier: de prijs voor het ticket die bij de ingang vermeld staat (130 soles de man) vonden wij gewoon te hoog. Dan maar de andere kant op, richting oosten, want ook op die berghelling staan heel wat runes. Wie weet kunnen we er komen. En inderdaad, na een beetje zoeken in de smalle steegjes kwamen we de officile toegangspoort tegen. Het bord vermeldt enkel in het Spaans dat deze verzameling van over de berghelling verstrooide gebouwen Pinkuylluna heet, en dat de weg ernaartoe 'van hoog risico' is met een doodshoofd en "No Subir", dus je mag ook NIET springen.



.

.

.

.
Open van zeven tot half vijf: ticket niet nodig. Duidelijk niet bedacht voor de massaal aanrukkende toeristen, dus spannend... het smalle paadje is af en toe best steil en we bleven ons erover verbazen waarom de Inca's daar boven huizen gebouwd hebben. Wellicht voor het uitzicht want dat is magnifiek. Het is geen groot samenhangend complex zoals de vesting Ollantaytambo ertegenover (waar wij nu een geweldig uitzicht op hebben) maar daarom zeker niet minder interessant. Sterker nog, de wandeling er naartoe vonden wij veel leuker dan in de toeristenfile aan de overkant aansluiten.



Kooi vol cuys. Om op te eten..

.

De trein naar Cusco. Net modelspoor..

Ollantaytambo
Morgen vroeg op staan want we willen om zeven uur weer naar Pinkuylluna wandelen om daar van de ochtendzon te genieten. Hebben we Machu Picchu eigenlijk nog wel nodig...


Ollantaytambo, 6 juni 2016

De beek heeft ons om zes uur wakkergekabbeld en zo kon het gebeuren dat wij al om zeven uur aan de poort van Pinkuylluna stonden en nog een half uur later bovenaan het pad van de ochtendzon konden genieten.
Het is vakantie dus na deze ochtendgymnastiek nog even in de hangmat bij Mama Simona genieten van het uitzicht en een "mat de coca" oftewel een infusie van cocabladeren. Nationale drank in Peru en heel goed tegen de dorst.



Torito's

..en nog meer speelgoed..

.

Onze trein (nr. 73)
Machu Picchu ligt in de Heilige Vallei op een hoog plateau, zo'n beetje waar de vallei het smalst is. Er is geen weg naartoe; de enige manier om naar Machu Picchu te reizen is per spoor (aangelegd in 1924) vanuit Poroy (voorstadje van Cusco) via Ollantaytambo naar Aguas Calintes.

Trein 73 naar Aguas Calintes vertrekt om 12:58 uit Ollantaytambo maar omdat wij spoorhazen uiteraard het railgebeuren van Peru willen bestuderen zijn we op tijd naar het station gelopen. Knus is eigenlijk de beste omschrijving. Het Peruaanse spoor is eigenlijk op sterven na dood zoals eerder gezegd, want de bus heeft het passagiersvervoer overgenomen en voor zwaar goederenverkeer is het smalspoor niet geschikt. Daar komt bij dat het meeste spoor door de Britten is aangelegd begin vorige eeuw en behoorlijk gedateerd is. De treinen die nog rijden zijn in hoofdzaak voor vervoer van toeristen.

Het emplacement bestaat uit maar liefst drie sporen en kent geen perrons. Niet nodig, want je stapt vanuit de ballast nagenoeg horizontaal de lage rijtuigen in. Op spoor 2 stond een stam rijtuigen waarvan de laatste twee bedekt waren met dekkleden. Nogal vreemd, want dat doen wij alleen als een rijtuig schade heeft. In dit geval is het om de rijtuigen koel te houden, want ze hebben een deels glazen panoramadak.

Alco(?)-dieselloc 520 arriveert en zorgt voor wat foto- en filmwerk tijdens het rangeren van onze trein. Nadat de dekkleden waren verwijderd mochten wij plaatsnemen in rijtuig A. Ja, zo'n luxe met panoramadak...



.

het trekpaard naar Aguas Calintes

.

.
We hadden goede plaatsen met open raam zodat we zonder al te veel moeite foto's konden maken van de steeds groener wordende Heilige Vallei. Deze Valle Sagrada de los Incas begint grofweg achter Cusco en loopt langs de rivier Urubamba tot aan Machu Picchu. De hele regio tussen de hoge bergen in is gezegend met vruchtbare grond, warme bronnen, vers water vanuit de bergen en ook zoute bronnen. Al ver voor de Inca's wisten diverse stammen deze rijkdom te vinden en te koesteren en zodoende is de hele Vallei quasi bezaaid met indrukwekkende runes, nog steeds bewoonde dorpen uit het Inca tijdperk, natuurheiligdommen en uiteraard eeuwenoude terrasvelden. Het hart van het Incarijk is niet alleen vruchtbaar maar ook ruig en adembenemend mooi. Geen wonder, dat de natuur nog steeds vereerd wordt.

De rit van ongeveer 35 km neemt ruim anderhalf uur in beslag; de maximale snelheid op het spoor is 48 km/u en er moet hier en daar worden gekruist op het enkelspoor.

De aankomst in Aguas Calintes is bijzonder: middenin de hoofdstraat; hotel en restaurants links en rechts van de rails. Dat is begrijpelijk want de spoorlijn is letterlijk de levensader van Aguas Calintes en er is in de nauwe vallei niet veel bouwruimte. Wegen of straten zijn er niet, dus ook geen auto's. Het enige wegverkeer is de vloot personenbusjes die de toeristen naar en van Machu Picchu vervoeren. Ik vraag me nog steeds af hoe die busjes in Aguas Calintes zijn gekomen...

Op zoek naar Hostal Machu Picchu; het lijkt onmogelijk maar het was simpelweg onvindbaar. We hebben een paar keer de weg gevraagd aan agenten en elke keer werden we ergens anders heengestuurd. Achteraf bleek dat het nummer dat wij hadden opgekregen niet bestond EN dat er tw hotels zijn met nagenoeg dezelfde naam.
Er zijn twee manieren om vanuit Aguas Calintes (2000 m.) op Machu Picchu (2430 m.) te komen:
- de berg op klimmen via stenen trappen: minimaal een uur onregelmatige traptredes klimmen vereist een goede conditie;
- met de bus ($12, duurt 30 minuten).
Tip: koop, als je van plan bent om met de bus naar "boven" te gaan (naar Machu Picchu) gelijk na aankomst je tickets voor de bus want op het moment zlf kan de rij wel eens erg lang zijn.



langs de Urubamba

Aguas Calintes

.

De levensader
We zijn vroeg, dus alvast een stukje richting de "start" van de klim gelopen als verkenning. Als je op het juiste punt hl goed omhoog kijkt zie je een fragmentje van wat je te wachten staat...


Machu Picchu, 7 juni 2016

Ook zonder wekker waren we behoorlijk vroeg wakker en dat was ook goed zo want de rij voor de bussen was om zes uur al behoorlijk lang. Na een kwartiertje wachten mochten we in busje dertien en werden naar boven gebracht. Boven weer in de rij voor de toegangspoort voor Machu Picchu. Het heeft een hoog Efteling-gehalte...



In de rij voor de bus naar boven

..en weer in de rij voor de ingang..

Machu Picchu

.
Inderdaad, de oude Incastad is druk, druk, druk. Het is wel begrijpelijk want dit is beslist het meest indrukwekkende archeologische complex wat we tot nu toe gezien hebben. Alleen al de ligging tussen de bergen in is magnifiek. En het feit dat de Spanjaarden deze stad nooit ontdekt en dus ook nooit vernield hebben spreekt voor zich: eigenlijk staat alles nog. De daken van de gebouwen ontbreken maar verder is het geheel ontzettend mooi bewaard gebleven. Toen de Noordamerikaanse professor Hiram Bingham (Yale) Machu Picchu in 1911 herontdekte vroeg hij zich ook terecht af: "Would anyone believe what I have found?". Zijn team deed er ruim drie jaar over om de stad vrij te leggen en te documenteren.



.

.

.

Vakmanschap..
De oneindige stroom van toeristen wordt tegenwoordig via een rondwandeling door de stad geleid: langs terrasvelden, woonhuizen, diverse tempels en magazijnen. Het uitzicht is overal even mooi.



.

.

.

.
Wie nog meer uitzicht wil hebben kan de Huayana Picchu beklimmen maar let wel: er worden per dag steeds twee groepen van 200 mensen toegelaten en het is noodzakelijk om maanden van tevoren in te schrijven! Wie niet tot de gelukkigen hoort kan vanaf de andere kant het uitzicht genieten en richting het Zonnepoort (Intipunku) lopen. Het is ons niet gelukt om binnen ruim vijf uur alles te zien. Reden om nog een keer terug te gaan?



.

.

.

.
Terug naar Aguas Calintes via de weg van de bikkels: langs de helling via onregelmatige stenen trappen ruim 400 meter afdalen; de hoogte van het Empire State Building. Ik ben begonnen met treden tellen maar was halverwege de tel kwijt...



.

Intiwatana

.

Precisiewerk
Cusco, 8 juni 2016

Weer terug in Cusco voor onze laatste dag in Peru. Op de lijst stond nog een bezienswaardigheid: het klooster Santo Domingo.
Aan de oostkant van de Plaza de Armas sloegen we een smal steegje in, omzoomd door Inca muurwerk. Door een poortje kwamen we per toeval op een ruime binnenplaats. Wat een geweldig plekje! Een grasveld, waarop een handvol llamas en alpacas onder de hoede van een zuster vredig aan het grazen waren omgeven door een museum voor lokale volkskunst en een paar rustige winkeltjes, waar de mensen zaten te weven. Om de sfeer helemaal af te maken stond een in Inca-dracht geklede man in de schaduw van de muur muziek te maken. En niet zo maar muziek: hij had een hele verzameling traditionele instrumenten mee zoals verschillende soorten fluiten, conch-shells, slagwerk en zelfs veren van een condor. Indrukwekkend en vredig tegelijk. Het kostte dan ook enige moeite om deze binnenplaats te verlaten maar anders zouden we nooit bij het klooster komen... en ook dat was de moeite waard!



Ook dit is een llama

..hoort ik daar een lama schij...

.

.
Het klooster is gebouwd op de muren van de belangrijkste tempel van het oude Cusco: de Qorikancha, de zonnetempel. Na een zware aardbeving in 1950 hebben archeologen veel restanten van de tempel terug kunnen vinden en alles is liefdevol gerestaureerd en zichtbaar gemaakt voor het publiek. Voor het luttele bedrag van 15 soles per persoon konden we het klooster in en alles bewonderen. Zeer de moeite waard is ook de aangrenzende tuin, niet alleen vanwege de bloeiende pracht maar ook de kolibries er tussen de bloemen schitteren. Entje liet zich overhalen om gefotografeerd te worden.

Inmiddels was het tijd voor de lunch en daarvoor zijn we terug gegaan naar het cafe bij San Blas om weer te smullen van hun koffie en bakwerk.



.

Kolibri..

..eindelijk gelukt..

.
Tijd om wat souveniers te kopen en ook daarvoor is San Blas uitermate geschikt. Tussen al de gebruikelijke toeristenmeuk in hebben we schattige llamas, simpele aardewerken toritos en zelfs mooie replicas van peruaans aardewerk kunnen ontdekken. Het feit dat de verkopers hier zo weinig opdringerig zijn maakt het winkelen zelfs leuk.

Volgens diverse bronnen is n van de beste traditionele Peruaanse kost te eten in restaurant KusiKuy (Calle Amargura 140). Dat hebben we getest en de bronnen hadden gelijk: dit is geweldig goed! De eigenaar zlf (Luciano) zet je aan tafel en geeft uitstekende adviezen. Ook het kookwerk is van zijn hand. Kortom: als je in Cusco een keer cht Peruaans wilt eten, hier moet je zijn. Op het menu staat ook "cuy" in verschillende varianten maar dat zal voor een heleboel mensen een bord te ver zijn: "cuy" is namelijk cavia.

Dit was de laatste avond in Cusco, en eigenlijk ook in Peru. Morgen huiswaarts, met lichte tegenzin.


Cusco - Lima - Amsterdam, 9/10 juni 2016

Stipt om 11:30 had onze transfer ons afgezet op de luchthaven. Een binnenlandse vlucht van een uurtje met Star Peru vlucht 2I 1183 van Cusco naar Lima. Volgens onze E-ticket boarden om 13:00 dus tijd genoeg. Maar wacht eens..?? vlucht 2I-1183 bestaat helemaal niet en om 13:30 vertrekt er niks. Maar dat verbaast ons niks meer hier. Bij de balie krijgen we boarding passes voor vlucht 2I-1182 van 12:40. Het zal allemaal wel, maar toch leuk dat wij het ook even weten. Handig dat we vroeg waren!

Star Peru vliegt met gedateerde BAe 146-100's. Goed nieuws want een BAe 146 stond nog niet in mijn logboek. En als traktatie kregen we plaatsen 1E en 1F toebedeeld, dus min of meer bij de piloot op schoot. Het ding heeft maar 16 rijen, dus eigenlijk een soort vliegende "coletivo". (Coletivo's zijn de kleine busjes waarmee het openbaar vervoer wordt verzorgd).

Een mooie vlucht van 75 minuten over de Andes, die vandaag opvallend onder de wolken liggen. Aankomst Lima: zwaar bewolkt; zr ongebruikelijk in Peru.

Wat doe je op Lima Airport gedurende 5 uur? De website bijwerken en een beetje rondhangen. Grote luchthaven maar niet de dynamiek van Schiphol of Heathrow.

KL0744 naar Amsterdam was vandaag de PH-BVP: een 777-300 van vier maanden oud. En dat rook je nog. Wt een verschil met de heenweg; de beenruimte leek groter en stoelen / beeldschermen allemaal veel beter dan op de heenweg (PH-BVD uit 2009). Het inflight filmaanbod was prima en het display biedt een nieuwe functie: chatten met een andere stoel. KLM is dus tegenwoordig een soort vliegende datingsite!!

Vlucht goed, eten goed, slapen goed ondanks het vreemde feit dat je met het licht meevliegt (n 7 uur vooruit in de tijd gaat). Exact op geplande aankomsttijd (15:25) Schiphol. Zoals altijd de bagage vlot op de band en om 16:09 in de trein naar Rotterdam.



over de Andes
.

Ados Peru
.

Welkom Schiphol
.

uiteraard de traditionele
laatste foto.
Peru? Een geweldig gevarieerd land met ongelooflijk vriendelijke mensen. Een aanrader die nog ontdekt moet worden door de toeristen. Wij hebben ervaren dat de meeste toeristen uitsluitend voor Machu Picchu komen, maar er is zoveel mr. Flora en fauna op zeeniveau maar ook op 4500 meter, bewandelbare bergmassieven, het Titicacameer met haar mooie eilanden en cht gezellig/mooie steden als Cusco.
Op 12 uur vliegen vanaf Amsterdam; plenty hotels en hostels die ook nog eens goed betaalbaar zijn; een perfect landelijk busnet voor zr lage prijzen; goed eten en drinken. Eigenlijk ben je gek als je nog naar de platgetreden oorden in Europa gaat.
Het enige waar je aan moet denken is de hoogte in de Andes: je bent daar z boven de 4000 meter. Veel mensen maken de fout dat ze direct vanuit Lima doorreizen naar "boven" en krijgen vervolgens last van de hoogte. Slimmer is om jezelf twee dagen te geven om te acclimatiseren; Cusco is daar zr geschikt voor.

Ados Peru!!




update (mm/dd/jjjj - UTC):