Taalselectie:
 
 

Tenerife

Rotterdam, 30 oktober 2015

De jaarlijkse last-minute is georganiseerd in 5 dagen: 30 oktober boeken, en 5 november vliegen. Kort van tevoren boeken heeft het onmiskenbare voordeel van een vriendelijk prijsje: 249 euri voor acht dagen in een appartement, vlucht en transfers inbegrepen. Je bent gek als je het niet doet...

De keus viel deze keer op de Canarische eilanden (Spanje) en meer bijzonder het eiland Tenerife. Waarom? Omdat het daar ook in november nog lekker weer is en een groot deel van het eiland blijkt een en al nationaalpark te zijn, die zelfs op de Unesco World Heritage list staat. Bovendien staat in het middenpunt van dit park een mooie hoge berg. U weet: hoge "dingen" trekken mijn aandacht, dus de keus is gemaakt. Tenerife is een vulkanisch eiland met meerdere (slapende) vulkanen en de Teide is de hoogste met 3718 meter boven zeeniveau. Hoog genoeg om eens bovenop te staan.
Spanje claimt dat de Teide de drie-na hoogste vulkaan ter wereld is. Ze hebben gelijk, maar dan wel als je hem meet vanaf de oceaanbodem tot aan de krater (7500 meter). Als je meet vanaf de basis staat de Teide op plaats 132. De écht hoge vulkanen zijn bijna allemaal te vinden in Zuid-Amerika.

5 november 2015

Vlucht CND495 van Schiphol (vertrek 14:00) naar Tenerife zuid (aankomst 19:30). Hmmm, merkwaardig... een vlucht van 6,5 uur (uur tijdsverschil negatief) voor een vlucht van 3200 kilometer? Dat is wel erg langzaam vliegen. Op de vertrekmonitor op Schiphol geen verklaring hiervoor. Nee, die kwam pas in het vliegtuig na het opstijgen: "de vluchttijd naar Fuerteventura bedraagt 4 uur 15, en de vlucht naar Tenerife nog een kleine 45 minuten. Met andere woorden: een tussenstop van een uurtje. Later ontdekte ik in héél kleine lettertjes, diep verborgen, dat deze stop voorzien was.

De (piepjonge) piloten wisten wél wat doorvliegen was, want we stonden al om 19:10 aan de terminal van Tenerife. De koffer in no-time op de band en 20 minuten later had ik de sleutel van de huurmobiel in handen. Hoewel de transfers zijn inbegrepen in de reissom maak ik hier nooit gebruik van. De reden is simpel: de transferbus rijdt van de luchthaven langs alle appartementen om de klanten af te leveren. Bij mij is dat net als in de supermarkt: altijd de langste rij voor me, oftewel mijn accommodatie is de laatste op de route. Met wat pech zit je dan nog drie uur in een bus na een vlucht van 5 uur. Niet doen dus, en voor anderhalve meier een auto huren (wel van tevoren doen, want ter plaatse boeken is duurder).
Helaas: alweer een Renault. Geen afgetrapte Modus dit keer maar een bijna nieuwe Clio. Dat zijn ook geen bergtijgertjes en die heb ik liever op de haarspelden van Tenerife. Wél airco, een make-up spiegel en een startknop. Aangezien ik nog van het tijdperk ben dat je een auto startte met een "sleutel" duurde het even voor ik door had welke extra handelingen je allemaal moet verrichten om de startknop te activeren. Volgende keer weer een sleutelgat graag!

In het inmiddels pikke(n)donker onder een mooie sterrenhemel naar Puerto de Santiago gereden om aldaar Tamaimo Resort te vinden. Vanwege een wegafzetting en een niet geheel updated TomTom via een spectaculaire route bereikten we toch nog binnen een uur het resort.
Vanwege die mooie sterrenhemel (geen licht- en luchtvervuiling) staat op Tenerife het Observatorio del Teide.

Resort betekende in dit geval een ietwat afgeleefd complex uit het zogenaamde lagere middensegment, geheel bevolkt met hoofdzakelijk Engelsen en Russen uit dito segment. Kamer 187 is voor u senõr, ideaal gelegen aan het zwembad.
Het resort biedt animatie. Dat was duidelijk hoorbaar, want vijftien meter links van ons zat het volk van stampende bassen en veel te hard schreeuwende animateurs te genieten. . Fijn voor hun, maar niet voor ons. Morgen maar eens even kijken aan de balie of er alternatieven zijn.

Kamer 187 is groot, dat wel. Een woonkamer annex basic kitchenette, redelijke badkamer (inclusief 1,5 kakkerlak) en een riante slaapkamer die ik persoonlijk zou gebruiken als garage of kolenhok. Geen ramen! Dat is voor mij funest want ik moet een open raam hebben als ik slaap...
Na het uitpakken van de koffer nog even de buurt bekeken qua middenstandersaanbod, een goede ontbijtzaak gespot alsmede een verwijzing naar een "piscina natural". Uitstekend geslapen maar dat kwam ongetwijfeld door de lange dag.



De Teide

La Gomera aan de overkant

Lidl met uitzicht

Natuurzwembad

..op weg naar Punto de Teno Los Gigantes Teide Punto de Teno

Puerto de Santiago, 6 november

De ochtend rustig begonnen in de gespotte ontbijtzaak met de naam Pastelería Macaronesia. Die voldeed geheel aan de verwachtingen en de bedienende dames hebben kennelijk nog nooit hongerige Hollanders zien ontbijten. Bij het bestellen van 4 broodjes ham/kaas (2 inpakken graag voor onderweg), 2 croissants en 2x zwarte koffie zag ik de vraagtekens in de ogen. Bij het afrekenen had ik die vraagtekens in de ogen want voor dit bedrag koop ik bij de Starb**** met moeite één flutkoffie en één flutbagel.

Om de hoek van de ontbijtzaak bleek de plaatselijke mega Lidl te zitten die meteen ter bevoorrading geplunderd werd. Nog nooit een Lidl gezien met zó'n panoramisch uitzicht; er staat zelfs een bordje op de parkeerplaats. Echt waar! De mandarijnen en bananen waren de aanbieding van de week en spotgoedkoop (want lokaal geteeld) dus met dozen vol terug. Wij zijn gek op mandarijen en deze zijn stuk-ken beter dan de stofbommen van Appie. Wel gesterkt en gevoed hebben we vervolgens de piscina natural bezocht voor de ochtendduik en die was inderdaad verfrissend. Het mooie uitzicht was, net als het bad, geheel gratis.

Het ‘rustig aan’ beviel zo goed dat we deze dag ook verder rustig aan deden en besloten een ritje te maken naar "Punta Teno" (het meest westelijke puntje van Tenerife). Het puntje met vuurtoren is zichtbaar vanuit het genoemde zwembad en de afstand is hemelsbreed misschien een kilometer of tien. Alleen vanwege het ontbreken van enige weg langs de immens hoge kliffen van "Los Gigantes" duurt de mooie rit er naartoe ruim twee uur via een lange haarspeldenweg. Die weg is wel rijk aan spectaculaire uitzichten, dus veel fotostops. De Clio heeft bewezen geen klimtijger te zijn want het ding wil niet echt trekken in de bergen, laat staan in z'n achteruit parkeren op een helling. De koppelingsplaten verspreidden een zorgwekkende brandlucht...

Punta Teno is zeker de moeite waard om heen te rijden. Het is lekker rustig en biedt een mooie baai om echt in de Atlantische Oceaan te zwemmen . met zicht op de machtige kliffen van Los Gigantes. Het kleine strandje bestaat echter uit lavazand en -rots, dus wél zwemschoenen aan.

Na een ietwat mistige rit via een andere route (nog meer magnifieke uitzichten) waren we rond een uur of zes terug op basis. Het vriendelijke personeel achter de balie beloofde een andere kamer voor morgen, dus ook dat is geregeld. Ben benieuwd...

Biertje, stukje chorizo en even bijkomen voor de avondmaaltijd buiten de deur. Morgen staat de Teide en zijn Nationalpark op het programma mits het weer goed is...

..zicht op de visvijver.. Parque Nacional del Teide lava.. ..en nog eens lava

Puerto de Santiago, 7 november

Na wederom een heerlijk ontbijt weer even langs de balie en de toegezegde andere kamer was er inderdaad: eentje waar de slaapkamer een raam heeft. Ook deze met uitzicht op één van de hoteleigen zwembaden, waar altijd genoeg te zien is…

Na de verhuisactie ging het op weg naar de Teide. Dat is een gestaag klimmende rit (start op zeeniveau en eindigend op ruim 2200 meter) van 50 kilometer. Een uitstekende weg die hoofdzakelijk door het immense Nationale Park voert. Het landschap is haast surrealistisch. Eindeloze lavavelden in allerlei kleuren en samenstelling: poreuze tufsteen, massieve basalt, de kleuren variërend van piekzwart via roestrood tot oker geel. De meest recente uitbarsting van de Teide was in 1909 en dat is op vulkaan-tijdschaal eigenlijk net gebeurd.

Na diverse fotostops uiteindelijk het grondstation van de Teleferique de Teide bereikt. Dáár stonden dus alle auto's en touringcars van Tenerife geparkeerd want het leek wel of iedereen deze mooie zaterdag had uitgekozen om naar de top te gaan. De rij wachtenden bij de kassa bevestigde mijn vermoeden en toen ik ook nog zag hoeveel mensen er per "rit" in de cabine pasten werd snel duidelijk dat dat voor vandaag geen haalbare kaart meer was: de laatste "up" is om 16:00, de laatste "down" om 16:45.

We besloten om af te zien van dit circus en via een Internet-boeking met tijdslot de rij te omzeilen op een ander moment. Dat kost niets extra's. Het boeken op de website verliep overigens moeizaam en ging na de betaling fout, maar na een emailtje werd alles snel gecorrigeerd.
In plaats van urenlang in de rij te wachten zijn we rustig teruggereden naar de basis en hebben de rest van de middag aan het "zand"strand van pensionadoparadijs Los Gigantes doorgebracht. Een zandstrand is tamelijk zeldzaam op een vulkaaneiland omdat de kustlijn grillig is en uit gestolde lava bestaat. Zand is dus meestal kunstmatig aangebracht en bovendien zwart. Dit kleine ongemak wordt overigens ruimschoots gecompenseerd door de immense Atlantische golven!

in de verte: La Palma Cruz dos misionarios
daarboven

Cruz dos Misionarios - Tamaimo, 8 november

Op Tenerife is een goed netwerk van wandelingen in alle categoriën uitgezet. Voor vandaag viel de keus op een redelijk steile klim naar het "Cruz dos Misionarios"; een groot kruis dat in de jaren 50 van de vorige eeuw op een rots boven het dorp Tamaimo is gezet. Ik schat in dat het hoogteverschil een goede 600 meter is en de klim heeft weinig zigzag dus dat was hard werken. Hier ontdekte ik ook dat ik oud aan het worden ben: ik ben eerder buiten adem dan vroeger en moet écht een tandje lager. Dat is wennen...

Zoals meestal wordt het harde klimmen beloond met een geweldig uitzicht. Zo geniet ik dubbel van mijn meegenomen lunch! Wat tegenviel is de stilte maar dan in negatieve zin; autoweg TF82 ligt weliswaar diep onder je in het dal maar is duidelijk hoorbaar.De weg naar beneden bleek veel minder vermoeiend te zijn en we waren mooi op tijd voor de zonsondergang terug in het oceaanzwembad. Zo werd het uitzicht behorende bij de dagelijkse verfrissende duik nog spectaculairder.

Tamaimo TF82 Cruz dos misionarios
Los Gigantes ..wandelen door
bananenplantages
leeggegeten
granaatappels
cactusvijgen

Los Gigantes, 9 november

"Los Gigantes" zijn een reeks van hoge, bijna loodrecht oprijzende kliffen tussen Puerto de Santiago en de uiterste westpunt van Tenerife, het reeds bezochte Punta Teno. Al een paar keer was me de Spaanse vlag opgevallen die boven op de eerste Gigante staat net buiten Puerto de Santiago. Hoewel hoog, zou de klim ernaar toe volgens een satellietkaart wel uitvoerbaar moeten zijn.

Gesteund door de ervaring van een hiker op Wikiloc.com hebben we geprobeerd om deze tocht naar boven te ondernemen maar dat bleek meteen aan het begin al gekkenwerk. Naar die vlag voert geen weg en dwars door het terrein die berg op klauteren is alleen uitvoerbaar door levensmoeien. Na een suggestie van een Franse pensionado besloten we om de uitgezette en gemarkeerde wandelroute TF65.2 een stuk naar boven te volgen en op de spits van de tweede Gigante ofwel door te lopen, ofwel terug via dezelfde weg.

Na een half uur wandelen tussen welhaast eindeloze bananenplantages kwam uiteindelijk de klim omhoog. Ook hier merkte ik na een paar honderd meter klimmen dat het moeilijker voor is me dan vroeger. De oplossing bieden regelmatige drinkpauzes die overigens geen straf waren want het uitzicht was magnifique. De piek van de Teide is in de verte prominent aanwezig en lokt...

Na het genot van een zelf bereide avondmaaltijd gauw naar bed, morgen willen we om 7 uur in de auto zitten en op weg naar de Teide; via Internet geboekt voor het eerste tijdslot van 09:00-10:00 voor de kabelbaan en we willen de drukte voor zijn...

ons zwembad
in de diepte
de Teide
Als eerste... ..maar die laatste 120m
mag niet zijn..
..geen moeflon gezien..

El Teide, 10 november

Met dank aan de tot klokslag 23:00 durende tenenkrommende karaoke bij het zwembad en vooral de asociale dronken lui die luidruchtig in de kleine uurtjes terug kruipen uit de kroegen was de nachtrust niet ongestoord. Het Resort heeft uiteraard stilteregels maar die beschonken idioten hebben daar lak aan.

Ondanks matig geslapen toch om half zeven opgestaan, alles ingepakt en om 7 uur (zonder koffie) in de auto op weg naar El Teide. De 50 kilometer werden afgelegd zonder één auto tegen te komen en om precies om acht uur stond het Renaultje op het eerste parkeervak naast de ingang van de Teleferique. Zelfs het personeel was er nog niet...
Tjeeeeezus, wat was het koud!! Dat kwam door de hoogte maar ook deels door de stevige wind die er stond en het was natuurlijk nog vroeg. Nu kreeg ik er toch spijt van dat ik mijn thermojack in de koffer had laten liggen. Als het aan de basis op ruim 2200 meter al zou koud was, dan zou het op de piek op 3700 meter nog wel wat kouder zijn…

Klokslag negen uur ging de kassa open en was ik als allereerste binnen in de allereerste lift naar boven. Binnen twee minuten was de gondel al vol met de diehards die de meute voor wilden zijn. Het bergstation van de kabelbaan ligt op 3550 meter, de piek van de Teide ligt daar nog een goede 170 meter boven. Om die laatste meters te mogen klimmen moet je echter in het bezit zijn van een vergunning van de overheid en die wordt maar mondjesmaat verleend. Ze zouden op de website te boeken moeten zijn maar dat lukte niet omdat het dagelijkse quotum al tot medio december volgeboekt zou zijn. Het leek me sterk maar zo was het nu eenmaal.
Het pad naar de krater werd inderdaad bewaakt en alleen op vertoon van bewijs EN paspoort ging de poort open. Helaas dus: het hoogste punt van Tenerife niet bereikt. Maar oké, met 3550 meter en een formidabel uitzicht ben ik ook al heel tevreden.

Boven was het, zoals verwacht, inderdaad ijs- en ijskoud. De 's nachts gegroeide ijsbloemen op de rotsen waren zelfs nog aanwezig en het pad bleek glad te zijn. De naar zwavel ruikende fumaroles lieten duidelijk zien, dat de Teide niet dood is maar slechts slaapt.
Het plan was om van de top "Route 7" te volgen die na een forse afdaling en een totale afstand van 8,3 km weer uit zou komen op het niveau waar het grondstation van de kabelbaan ligt. Op het boord aan het begin van deze route werd gewaarschuwd voor de extreme moeilijkheidsgraad van met name de eerste twee kilometers over de lavavelden. Dat had ik al snel in de gaten, en de combinatie met de flinke kou, deels bevroren rotsen en een loslatende zool van mijn linkerLowa leek het sensibel om het noodlot niet te tarten en terug af te dalen met de kabelbaan.
De auto werd vervolgens op een parkeerplaats een paar kilometer oostwaarts de TF21 af geparkeerd om daar een uitgezette wandelroute te volgen. Op deze parkeerplaats komt de reeds genoemde ‘Route 7’ uit en we besloten, deze dan maar vanaf hier te volgen. Volgens een beschrijving is deze wandeling erg de moeite waard, omdat ze langs de bekende Huevos del Teide (de Teide-eieren) voert. Een Teide-ei is een enorme bal lava die is ontstaan op dezelfde wijze als een sneeuwbal ontstaat. En inderdaad: aan de voet van de Montana Blanca ligt een mooie verzameling manshoge lavaballen, nagenoeg rond.

Het eindpunt van deze wandeling is het "Panorama" vanaf de Montana Blanca, waarvandaan zich een schitterend uitzicht op zowel de top van de Teide maar ook op de kilometerslange wand van de caldera van de Teide biedt. Op de terugweg hebben we een klein beetje gemeen gespeeld en zijn van de aangegeven paden afgeweken om dwars door de puimsteen woestijn een stukje af te snijden naar "Route 27" die dwars door een lavaveld weer zou uitkomen bij de auto. In één woord: spectaculair.

Terug bij de auto bleken mijn Lowa's (wandelschoenen) nu definitief overleden. Na ruim twintig jaar dienst en vijf continenten vielen de neuzen en stiksel vielen letterlijk uit elkaar. Jammer alleen dat ik mijn wandelplannen nu iets moest aanpassen voor de laatste dagen...

een Teide-ei het Observatorium
in de verte
Einde Lowa's bizarre wegen
door lavavelden
Pensionadopark
Crab Island
Het strand van
Los Gigantes

Puerto de Santiago, 11 november

Na drie dagen buffelen was een dagje uitrusten wel een goed idee. Die dag werd gevuld met een beetje rondwandelen, toeristen kijken en het strandje van Los Gigantes nog een keer bezoeken. Helaas, het water stond hoog en het strandje was nagenoeg verdwenen, net zoals de handdoeken van de onoplettende zwemmers...
De Atlantische Oceaan bleek rustig te zijn, dus ook geen golven en dus niet boeiend.

Onder het genot van een laatste zelfgekookte maaltijd werd met argwaan het opbouwen van het openluchtpodium aanschouwd. Stond alweer een avond vol kabaal, bingo en kara-niet-oké op het programma?
De after-dinner wandeling voerde onder ander naar het oceaanbad waar ik met enig weemoed mijn Lowa's een laatste dankwoord heb ingefluisterd en vervolgens aan Neptunus heb geofferd. Ruim twintig jaar dienst, honderden (duizenden?) kilometers en twee keer verzoold. Ik kon het niet over mijn hart krijgen om ze in de vuilnisbak te gooien en hoop dat ze nu de oceaan oversteken naar Zuid Amerika, het enige continent waar ze niet hebben gelopen...

Terug op het balkon verwachtte ons een positieve verrassing: op het podium de coverband Beattripper die de Beatles perfect imiteerden. Zelfs kleding, haardracht en instrumenten natuurgetrouw en ze maakten er een leuke show van. Een swingend einde van een lekkere dag!
Jammer toch weer van die bezopen a**holes midden in de nacht.

Haken by the pool Afscheid van m'n Lowa's Beattripper Globales Tamaimo

Puerto de Santiago / Rotterdam, 12 november

Normaal gesproken probeer ik alle vier de uithoeken en het hoogste punt van een eiland te zien, maar op Tenerife bleef het beperkt tot de westpunt (Punta Teno), het hoogste punt (de Teide) en vandaag op weg naar het vliegveld de zuidpunt. Punta de la Rasca wordt gesierd door een vuurtoren en ligt in een volledig ongerept natuurpark. Goed bereikbaar via een rustige wandeling, die begint in het dorpje Palm-Mar. Vlakke lavavelden, bijzondere planten, mooie ruige kustlijn met hoge golven. Een prachtig en kleurrijk schouwspel – er kwam op gegeven moment zelfs een school dolfijnen door de golven dollen. De plaatselijke hagedissen zijn nu voor de rest van hun leven verziekt want die waren gek op m'n Belgische wafels en Duitse Laugenbrezeln (allebei van die geweldige Lidl-met-panorama-uitzicht)...

superontbijt.. Palm-Mar
Faro de Rasca

Dit was een mooi einde van een lekker weekje. De auto ging terug naar het verhuurbedrijf met ruim 400 kilometer erbij op de teller. De incheckbalie bleek nog dicht terwijl het toch al 18:00 was. Vlucht CND496 om 20:20 naar Schiphol is het één-na-laatste toestel dat vertrekt van Tenerife-zuid en dat hebben we gemerkt: alle eetgelegenheden achter de security check waren al dicht of waren aan het sluiten. Ik kon nog net de laatste chicken wrap kopen bij de Burger King en met teruggave wisselgeld werd gelijk het rolluik gesloten.

Vol vliegtuig, twee wederom piepjonge vliegeniers, ditmaal pilotesses (??). Hoewel op papier de landing om 02:05 zou zijn (dus 5:45 uur vliegtijd), deelde de purser mede dat de vluchttijd 3:53 zou zijn. Dat scheelt nogal. Goedmakertje voor de heenweg? Zoals beloofd landden we inderdaad al om 01:20 op Schiphol, snelle koffer op de band, trein van 02:03 naar Rotterdam en om half vijf thuis. Wel even douchen, want het stof van de laatste wandeling zat nog overal. En het mooiste: een stil appartement, geen animatie, geen zuipschuiten, en het beste bed van de wereld. Mijn eigen...!!!! Saludos!



update (mm/dd/jjjj - UTC):