Taalselectie:
NL EN
 

Rondzwerven op Madeira


Rotterdam, 25 april 2013

Tijd voor het jaarlijkse last-minute avontuur. Doel is om voor minder dan € 500 een weekje weg te zijn. Lukt altijd, en dankzij Internet is het nog nooit zo makkelijk geweest. Houdt Last Minute in de gaten of kijk op Schiphol in de aanbiedingenbak. Altijd prijs...

Vroeg vertrekken betekent vroeg van huis. Om middernacht naar Centraal Station gegaan en op de couch in ons verblijf een beetje gekeverd; met nachtnet van 3 uur naar Schiphol. Snelle incheck, op tijd vertrokken. Zo brak als een balletje aan boord...

9 uur lokale tijd geland Funchal. Spectaculaire landing op korte baan, half in de oceaan. Lang op de koffer moeten wachten. Vlotte transfer naar autoverhuurbedrijf Bravacar en de meest aftandse Renault Modus die je kan voorstellen afgehaald. Maar ja, wat wil je voor dat geld... En ik vind het prima zo. Het ding rijdt maar is de hellingen niet óp te branden. En een nieuwe policy: je krijgt 'm met een lege tank mee en levert 'm ook leeg weer in. Dat hebben ze slim bekeken! Tanklampje knipperde al dus rap op zoek naar een pomp.

Hotelcomplex Royal Orchid makkelijk gevonden. Inchecken duurde een eeuwigheid want op zn Portugees': één bediende aan de balie en half het vliegtuig kwam nét voor mij uit de shuttlebus vallen. Gevalletje van nét te laat...


Landing in Funchal Het huurbarrel opgehaald Kamer 302.. ...helemaal voor mij alleen!!

Uitzicht vanaf "mijn" terras ..over de Atlantische Oceaan Lunch.. Wandelpromenade naast het hotel


Kamer 302 is een appartement, dus met een kitchenette. Wát een ruimte voor mij alleen! En een uitzicht!

Ingeruimd en naar de Continente gegaan in Caniço. Het is de dag van de revolutie vandaag (25 april 1975, weet u nog?) dus bijna alles is dicht. Feestdag. Behalve de megasupermarkten zoals de Continente. Inkopen gedaan en even een uurtje in slaap gevallen op bed. Was toch wel nodig...


het strand Beachclub annex lokale zwembad De intrigerende brug
van niks naar nergens..
Veel verval: wijnbassin


Na dit schoonheidsslaapje een rondje door de buurt gelopen om te verkennen. Het hotel ligt op een klif aan de oceaan. Dorp heet Caniço de baixo (baixo betekent "laag") en inderdaad: een supersteile weg omhoog leidt naar Caniço zelf.

Mezelf getrakteerd op een Super Bock op MIJN terras en een heerlijke, zelfgemaakte warme maaltijd. Nog even op het zonneterras en daarna een plan maken voor de komende zeven dagen. Er zijn zoveel wandelingen en zoveel mooie plekken, dat wordt nog een tour om daar een gebalanceerd pakket van te maken... Het is ook nog vakantie!!


..en veel leegstand en achteruitgang



Caniço, vrijdag 26 april 2013

Statistieken voor mezelf:

  • De schoenmaker van mijn Lowa's met zijn duimen aan de muur spijkeren
  • Nooit meer een auto bij Bravacar huren
  • Zaklamp meenemen volgende keer
  • Terug naar Madeira!!


Voortreffelijk geslapen tot half acht. Diep en rustig, met het ruisen van de oceaan op de achtergrond. Eigen ontbijt gemaakt en plan voor de dag:

Naar het oostelijke puntje rijden bij de plaats Caniçal, en daar een wandeling rond de Baia de Abra;
Afhankelijk van de tijd richting de noordkust / Faial, en doorsteken naar Ribeiro Frio voor de aangeprezen wandeling naar de "Balçoes" (uitzichtpunt, oftewel "miradouro".

Sjees, wat stuurt die auto belabberd en wat gaat alles zwaar. Dat is niet goed. Voorruit van matglas maakt het rijcomfort ook niet ideaal, dus wat sproeien en wissen. Helaas, de smurrie werd uitgesmeerd en ik zag helemaal niks meer...
Parkeerplaats gevonden bij start wandeling en eens naar de banden gekeken: allemaal zo zacht als schuimrubber. Daar moeten we iets aan doen...


Baia de Abra


Mooie starttijd (half 9), nog geen touristen. Wandeling is spectaculair, blij dat ik gekozen had voor mijn Lowa's (bergschoenen), want dat was wel nodig. Veel klimmen, spectaculaire vergezichten. Ik merk dat mijn conditie niet meer zo goed is als 20 jaar geleden...


in de verte ligt Canico Estreito


Verder geen tekst, de foto's vertellen het verhaal. Hagedissen, distels, lavagesteente, riffen en kliffen, leegte. HEERLIJK!! En het weer ideaal; 20 graden, zon, beetje zeewind.

Om half één terug bij de auto, en ijsje gekocht. Parkeerplaats helemaal vol, dat verklaart ook al die toeristen die me tegemoet kwamen. Ook mooi-weer wandelaars op slippers en flipflops... Die gaan nog lol tegemoet!


Verder gaat het pad niet,
het schiereiland wel..




Richting Faial gaan rijden en even gestopt bij de Repsol voor mijn banden:
Rechtsvoor 0,7 bar en de rest rond 1 bar. Vandaar dus! Alles keihard op 2,2 bar gezet. Ruiten gewassen. Reed aanzienlijk beter, maar hellingen is en blijft bagger met dit vehikel.

Scenerieke route naar Ribeiro Frio gevonden. Haarspelden. Landschap totaal anders dan aan de kust en doet heel erg aan Zwitserland denken. De Balçoes gevonden: wandelingetje van een kilometer. Fraai maar niet spectaculair. Vogels gevoerd met mijn Evergreens.


Ribeiro Frio




Terug bij het restaurantje een "cha verde" en "tarte de nata". Mjam. De weg op en richting Funchal slingeren. Bij een T-splitsing zag ik in een flits "Pico de Arieiro" op de borden en op impuls gevolgd. Ik vermoedde dat deze in de buurt van de Pico Ruivo zou liggen, dus dan hebben we die maar gehad. Nou, geen spijt van gehad! Impuls volgen = goed. Onthouden...

Wow! Pico de Arieiro is 1818 meter hoog en heeft een spectaculair uitzicht. Geen toren, maar goed genoeg voor mijn collectie. (De Pico Ruivo is 1862 m. en het hoogste punt van Madeira).


Pico de Arieiro ..goed kijken..


Ook hier: niet teveel tekst, de foto's vertellen. Aantekening voor mezelf: het plateau rechts van de rood/witte antenne vermelden bij de auteurs van het wandelboek; dit plateau wordt niet aangegeven en is niet zichtbaar maar heeft het mooiste uitzicht van Madeira. En mooier: er is geen hond!!! Ik had daar mijn eerste WOW-moment en heb in stille verwondering zitten genieten, terwijl de hagedissen over mijn schoenen kropen en er totale stilte heerste. Af en toe fluit er een vogel. 360 graden rondom eiland en oceaan. Dieptes. Kleuren. (heb een stukje gefilmd).


Geen gebouw,
toch 1818 meter hoog..
In de verte: Baia de Abra


Terug de auto in en op de terugweg weer een impuls-stop. Ook de moeite waard: die vreemde lage kaarsrechte muur van een halve meter hoog dwars door de middle of nowhere was dus een levada die nog in gebruik was. Een levada is typisch Madeiraans: een kanaal dat is aangelegd voor irrigatie-doeleinden. Ik heb mijn drinkflessen ermee gevuld en god, wát een lekker water!


Baia de Abra een levada.. ..met heerlijk water.. ..genieten..!


In volmaakte stilte een uur zitten genieten. Slokje levada-water en een appel, meer heeft een mens niet nodig...

Het is inmiddels vijf uur. Teruggereden naar de basis en nog even langs de Spar. Helaas, geen komkommer, maar wél wasmiddel. Handwasje gedaan en even via het zwembad. Biertje op het (mijn) terras en schrijven. Heb gezien dat er een klein restaurantje in de buurt is dat "lulas grelhadas" op de kaart heeft. Dat ken ik en dat is lekker! Dat wordt dus mijn diner...


En nou even nadenken over de planning... Het blijft mooi tot maandag, dinsdag gaat het veranderen. Er is zelfs sneeuw voorspeld op de Pico de Arieiro...


Zaterdag 27 april

En alwéér zo lekker geslapen. Het heeft vannacht behoorlijk gewaaid en ik werd om 6 uur wakker door een hoop herrie op de gang. Alsof iemand een lading bakblikken aan het lossen was. Half slaapdronken vastgesteld dat het het systeemplafond in de badkamer was dat door de wind lag te rammelen...

Het is wat bewolkter en het licht is bepaald anders. Ontbijt en inpakken voor dagtocht 15 uit het boekje: een wandeling van 8 kilometer langs de levada do Norte die eindigt op de Cabo Girão. Helaas op mijn lichte schoenen, want de zolen van de Lowa's laten los.
Omdat het geen rondwandeling is, besloot ik om het barrel te parkeren bij het eindpunt en met een bus richting beginpunt (in Estreito da Camara Lobos) te gaan. Dit lukte wonderwel prima, en voor € 1,25 een spannende busrit gehad. Deze chauffeur doet dat vast vaker, met lijn 139 alle haarspelden nemen...


Startpunt:
Cruz da Caldeira
..dan bus 139 naar Estreito
da Cãmara de Lobos
Start wandeling


De levada do Norte is één van de langste op Madeira; het is niet meer dan een stenen kanaal van 60 centimeter breed met een smal looppad erlangs. Gebouwd tegen de berghellingen en soms spectaculaire passages. Je moet geen hoogtevrees hebben en vast ter been zijn. Met je rollator kom je niet ver...


onder de wijnranken De levada do Norte loopt rondom het dal
van de rivier Caixa


De bewolking wordt steeds dikker. De hoogvlakte zit al in de wolken.
Zoals altijd vertellen de foto's verder.


je ziet altijd de levada
volkomen horizontaal
Funchal in de verte/diepte De wolken komen omlaag.. dwars door dorpje Nogueira


Cabo Girão is de hoogste klif van Europa, en steekt ruim 600 meter loodrecht uit de oceaan op. Vanaf het uitkijkplatform met glazen bodem zie je hoe in de diepte zelfs kleine weilandjes liggen. Zondermeer spectaculair, en eigenlijk reken ik deze hoogte ook goed voor mijn collectie "hoge dingen".


Nogueira Funchal Miradouro de Cabo Girão
Spectaculaire diepte.. ..glazen vloer.. ..en hij zag dat het goed was.. Lagen die eilanden er gisteren ook?


Terug naar de auto gelopen en op goed geluk Cãmara de Lobos in; daar kon wel eens een hypermercado zijn en ik moet toch nog boodschappen doen. En inderdaad: wederom niks mis met intuïtie. Een prachtige Continente. Alles kunnen vinden behalve een zaklamp (voor de levada-tunnels) en terug naar huis. En ja hoor: daar vallen de eerste regendruppels. Goeie timing!

Kom je thuis, zet je je schoenen op het terras... Wat zie je? Liggen er opeens drie eilanden voor de kust! Dat zullen de Canarische Eilanden toch niet zijn?? Toch even opzoeken...

Bijna zes uur. Op het terras genoten van de dagelijkse traktaties (Super Bock, Doritos en cigarillo) en vastgesteld dat Madeira bijzonder is. Een stukje Europa in Afrika (want geografisch-technisch gezien hoort het bij het continent Afrika). Zat ik gisteren nog in korte broek in de stralende zon op 1800 meter hoogte, nu is het zwaar bewolkt en valt er een drup regen. Drukte in Funchal, absolute stilte 10 kilometer daarbuiten. Voor wandelaars enorm veel variatie. Kortom: een aanrader. Ik zou hier kunnen wonen...


De droom van elke vrouw: hij kan koken.. ..en doet ook de afwas! En wég zijn ze weer,
de Ilhas Desertas


Toch nog even opgezocht van die eilanden: het zijn uiteraard NIET de Canarische eilanden, maar de Ilhas Desertas (de verlaten eilanden) die hier een mijl of 20 vandaan liggen...

\


Zondag 28 april - Funchal

Geen lange tocht vandaag. Uitslapen, rustig ontbijten. Toen ik het gordijn opendeed en de dreigende zonsopkomst zag besloot ik om vandaag een stadsverkenning van Funchal te gaan doen. Regenjack en fleece mee voor de zekerheid.

Autorijden en navigeren is simpel op Madeira. Alles goed aangegeven op borden. Zonder GPS of kaarten min of meer op intuïtie een prima parkeerplek gevonden (zondag = alles gratis!) min of meer in de buurt waar ik wilde starten: bij het grondstation van de kabelbaan naar Monte.
Inderdaad: toen ik uitstapte ging er een gondel rakelings over mijn dak.

De rit naar boven is een fotovoorstelling van Funchal om je heen. Mooie vergezichten. Aan het eind van de lijn kom je op "Monte", een hooggelegen wijk van Funchal. De kerk Nossa Senhora do Monte, rieten-slede-rit naar beneden, kabelbaan naar de Botanische tuin. Genoeg te doen!

Zoals altijd vertellen de foto's het verhaal.


Zonsopkomst Funicular de Funchal Slederit
en een mooie VW Variant 1600
volg de pijl..


Nossa Senhora do Monte what goes down, must come up again Jezus op de olijfberg
(azulejo)


Azulejos zijn typisch Portugees. Het heeft iets van Delfts blauw. Vierkante tegels in wit en blauw, die samen gemonteerd een afbeelding of scene uitbeelden. Hele gevels kunnen er mee bedekt zijn.


M'n auto staat er nog! Straatjes in het oude centrum Nabij het São Tago fort


Doodzonde, dit vervallen huis
op deze superlocatie
Woonhuis Sé cathedral
(zetel van de aartsbisschop)


Toeval?
Weer een oldtimer
Hee, de mysterieuze
eilanden zijn er weer
Santa Catarina
(oudste kapel van Madeira)


Avenida do Mar Dát verklaart dus al die oldtimers! Jeugdherinneringen:
een Peugeot 403


Een heerlijke dag. Geen drup regen, beetje winderig maar ideaal voor een stadsslentering. Extraatje van de dag was een toevallige ontmoeting met één van mijn Rotterdamse collega's die hier ook op vakantie was met haar man. Samen gedineerd en terwijl we naar huin favoriete restaurant liepen konden we onze ogen niet geloven...
Een optocht van tenminste 20 klassiekers, aangevoerd door een Rolls Silver Shadow, stond geparkeerd langs de boulevard. Een Borgward Isabella, Austins, VW Kevers in alle varianten (inclusief een "brilletje"), Opel Kadetts en een Rekord, diverse Fiats. Herinneringen aan onze eigen auto's van vroeger, want mijn vader had ook diverse Kevers versleten.

Voor het diner kozen we voor "espada" (degenvis), typische Madeiraanse vis die voor de kust in de diepzee wordt gevangen. Goedgekeurd!

Afsluiting van een prima dag. Nou eens kijken of ik de weg terug naar Canico kan vinden in het donker..


Maandag 29 april

Vandaag een rustdag want:
-het regent en het waait, is fris;
-flinke blaar op mijn linker grote teen;
-drie intense dagen gelopen;
-heb nog een lekker boek bij me....

Weersvoorspelling voor de komende dagen is beter. Ik heb nog twee wandelingen gepland, dus dat gaat precies uitkomen. Morgen is 30 april. Ik ben toch zó blij dat ik hier ben en niet in gekkenhuis Nederland! TV kijken ga ik ook niet. En het is hier beter weer dan bij jullie...


Dinsdag 30 april

Terwijl heel Nederland afreist naar Amsterdam om Willem te verwelkomen, reis ik af naar het noordelijkste puntje van Madeira: São Jorge. De toeristische route er naartoe genomen om een stop te kunnen maken in Santana. (toeristisch = niet door de tunnels. Ik sta nog steeds versteld van het wegennet en al die tunnels op dit eiland).

Santana is bekend om haar karakteristieke driezijdige huisjes (casas de colmo) met een rieten dak; dat is de enige bouwstijl die in de oudheid sterk genoeg was om het ruige klimaat aan de noordkust te kunnen weerstaan. Inmiddels zijn de meeste rieten daken vervangen door golfplaat, maar hier en daar kom je ze nog tegen.


Santana Casa de colmo Achada do Gramacho
(start wandeling)


Mijn wandeling van vandaag loopt van Ponta da Santana via de oude, steile handelsroute door het dal naar São Jorge. Het meest comfortabele is om de auto daar te parkeren en een bus terug te nemen naar Santana. En weer dat gedoe met intuïtie, hè? Op goed geluk vertrokken zonder iets te plannen. Om 10:23 parkeer ik mijn Modus naast de kerk nabij "de" bushalte en word bij het uitstappen bijna overreden door bus 138 van 10:25 naar: jawel, Santana. Eén minuut later en één Euro vijfentwintig armer zat ik naast de chauffeur. Grote oude Volvo, haarspelden. Stukje gefilmd. Er gaan per dag maar vijf bussen over deze route... Mazzel? Destiny?


houden we het droog? aan de overkant: São Jorge
en de vuurtoren
daar straks weer omhoog,
in het dal ligt Calhau


Mooie maar zware wandeling: eerst ruim 300 hoogtemeters dalen via een zigzagpad tot aan de oceaan, dal doorsteken en aan de andere helling weer 300 hoogtemeters steil omhoog zigzaggen. In het dal is (was) de mogelijkheid om een stukje door te lopen tot het dorpje Ponta de São Jorge, maar door een aardverschuiving is deze weg haast onmogelijk. Mede door mijn nog steeds pijnlijke blaar en zonder Lowa's besloten om dit stukje af te snijden. Wel jammer...


helaas nog niet in bloei Calhau


De parochiekerk van São Jorge van binnen en van buiten bekeken, alsmede de vuurtoren op het noordelijkste uitkijkpunt van Madeira. Wéér een mijlpaal: het oostelijkste (Baia de Abra) en zuidelijkste punt (Cabo Girão) had ik al, het bijna-hoogste punt (Pico Arieiro) eveneens. Het westelijkste punt bij Ponta do Pargo in principe morgen ALS het weer niet te slecht is.


Parochiekerk van São Jorge Noordkust van Madeira Farol (vuurtoren)


Het gaat inmiddels steeds vaker regenen en de wolken blijven van de helling afkomen. Het was voorspeld. Ik had gepland om via Santo da Serra terug te rijden maar dat ligt nu in de nattigheid én boven de wolken. Niks te zien dus. Beter voeten ontzien voor de laatste dag morgen.

Ha, nóg een record gesneuveld vandaag! Het record "kort-TV-kijken" heb ik nu verbeterd tot 7,6 seconden plat. De hele week de TV nog niet aangehad omdat het niet boeit op vakantie, maar ik had wel zin in wat achtergrondgemurmel tijdens het koken. Dus ik zet om 18:19 (Madeira tijd) de TV aan op BVN en wat is het eerste wat ik zie? Die vreselijk debi*** harses van Paul de Leeuw die juist het Koningslied aankondigt en een flits van een paar Hollands "finest artists" en een grappenmaker die zo'n Maxima-tranentrekzak 2.0 nog drie keer zo lang maakt. Dat is geeneens niet behang voor tijdens het koken! Grote kans dat m'n bacalhau wegzwemt uit de pan. Ik zet Madeira 1 wel op.
Willem, gozer, ik hoop dat jij er wél van hebt genoten, het was tenslotte jouw feesie! Stop je de kids wel op tijd in bed?


Woensdag 1 mei

In het Portugal met een socialistische grondslag wordt 1 mei, zijnde de Dag van de Arbeid, passend gevierd als een rustdag. Het voelt inderdaad aan als een zondag. Hele families trekken er lekker op uit!

Ik voeg de daad bij het woord en maak van vandaag de zwaarste van allemaal: ik had mijn zinnen gezet op de hoogvlakte naar het westen, ook bekend als de Paûl da Serra. Daar zijn een paar mooie wandelingen te maken.


Paûl da Serra plus 2 C Rabaçal Rabaçal


Het is bewolkt maar de zon schijnt hier beneden. Nou, dat duurde totdat ik bij Ribeira Brava de berg op reed. Al snel zat ik in een dichte mist en moest ik zelfs de kachel aan zetten. Sneller dan stapvoets zat er niet in. Geen goed vooruitzicht voor de watervallen bij Rabaçal of de "25 Fontes".

Daar beneden in een felle zonnecirkel ligt Calheta. Weet je wat ik doe? Van de berg af en langs de zuidkust richting het westelijkste punt bij Ponta do Pargo rijden en daar maar verder kijken...


Calheta in de zon.. Igreja da Calheta Engenhos da Calheta.. ..suiker destilleren


Calheta is bekend om de suikerrietverwerking. De plaatselijke fabriek werkt gewoon door op 1 mei. Hulde! Bezoekers zijn welkom. Mooie ouderwetse machines die met veel kabaal het suikerriet verpulveren en persen. Destilleerketels. Ze maken van alles op basis van suiker: honing, likeur, chocola, cakes.


Vuurtoren van Ponta do Pargo Westkust Madeira richting noord ..geen borden, geen hek..
eigen verantwoordelijkheid!
..mijn lunchdate..
heeft mijn kaas gekregen


Ik verlaat het zonnige Calheta en volg de kustroute naar Ponta do Pargo. Daar staat op de meest westelijke punt van Madeira de hoogst geplaatste vuurtoren van Portugal (315 meter, reikwijdte 28 zeemijlen). Uiteraard even kijken. Hoogtes, je weet het wel...
Met dit majestueze uitzicht lekker met mijn rug tegen de muur van de vuurtoren zitten lunchen. Ik kreeg bezoek van de vuurtorenpoes, die veel belangstelling had voor mijn chourizo en kaas. Dat hebben we dus gedeeld.


Na. Sra. de Boa Morte Miradouro de Cabo


Iets doorgereden en de auto geparkeerd in het gehucht Pedregal met als doel om de Levada Nova een stuk te volgen. Omdat het hier ook begon te miezeren, geopteerd voor een shortcut en langs de kust naar de "Capela da Nossa Senhora da Boa Morte" (de kapel van Onze Vrouwe van de Mooie Dood) gelopen.
Op een rotspunt voor de kapel is een uitkijkpunt op 370 meter boven de golven. Die is voor mij. En toen ik omlaagkeek vermoedde ik gelijk waarom de kapel deze naam heeft gekregen...


370 meter, ruim de helft van Girão.. Ponto Vermeilho Afsluiting en evaluatie..


Terug over dezelfde route en een zijsprong naar Ponto Vermeilho gemaakt. Vermeilho betekent "rood" en dat snap ik, als ik naar de grond kijk. Mooie bloedrode aardtinten rondom en evenzoveel mooie bloemen.

Het is inmiddels vier uur en het is een andere dag geworden dan ik gepland had. Maar daarom niet minder interessant! Exact 60 kilometer terug naar Canico, hetgeen op Madeira vijf kwartier betekent. Maar geen haast..

Biertje, laatste chourizo, stukje kaas en genieten van mijn laatste zonsondergang op Madeira. Maar zeker niet de allerlaatste; ik ga hier zeker vaker naar toe en ik kan het iedereen aanraden die van diversiteit houdt qua natuur, en van wandelen in absolute stilte. Maar ook mountainbiken, walvissen kijken, goed eten, schone lucht, vriendelijke mensen. En absoluut betaalbaar.

Advies voor wat betreft vervoer: huur een auto, want met openbaar vervoer kom je niet overal en met excursies ben je niet de baas over je eigen tijd. Auto huren kan budget (ik was €100 kwijt voor 7x24 uur all-in) maar als je geen techneut bent en een degelijke auto wilt: ga niet voor budgetmaatschappijen als (mijn) Bravacar. Ik heb mijn rechtervoorband 3x op moeten pompen, heb ruim 35 liter benzine verstookt op net 240 km (dus nog slechter dan 1:8) en kon hellingen van 6% niet in derde versnelling op. Maar ik zit daar niet zo mee, ik verwacht geen Bentley voor dat geld. Wil je een degelijke auto, ga dan naar de grotere maatschappijen of huur per dag. Bij alle grotere hotels zitten lokale verhuurders die behoorlijke compacts verhuren voor rond € 25 per dag.

Hotel Royal Orchid kan ik van harte aanbevelen. Niet alleen vanwege de goede ligging maar ook het feit dat je je eigen kitchenette hebt maakt je minder afhankelijk van restaurants. Het Royal Orchid wordt vaak in combinatie met een vliegretourtje aangeboden voor een zeer schappelijke prijs.

Até proximo!

Onno



update (mm/dd/jjjj - UTC):