Irkutsk - Moscow in trein 1 "Rossija"


Irkutsk, 15 mei

13:05 Moscow Tijd (MT), 18:05 Irkutsk tijd (MT +5). De Rossija rijdt het station binnen. We worden even stil, want dit is eigenlijk waar het allemaal om begonnen is... Eigenlijk klopt alles in dit plaatje: geweldig weer, zonlicht op de trein, goed humeur, lekker gegeten en al vier weken geweldige ervaringen achter de rug. Stoer als we zijn (of ons doen voorkomen): we hebben allebei natte oogjes. Dit is SUPER!!

Trein 1... ..Rossija rijdt Irkutsk binnen ons rijtuig koersbord in rijtuig 7

Stationnementen zijn altijd ruim bemeten; deels als vertragingsbuffer, deels om locs te wisselen. Locomotieven rijden hier doorgaans strikt binnen hun depotgrenzen en globaal elke 500 tot 700 kilometer vindt een wissel plaats. De loc voor de Rossija is kennelijk een uitzondering, want deze loc trekt al vanaf Zima (km 4940) en inmiddels zijn we net vertrokken uit Krasnoyarsk (km 4098). Maar ons machinistenoog heeft hier misschien een verklaring voor: onze loc (klasse EP1P, nummer 044, asindeling Bo'-Bo'-Bo') is gebouwd in 2009 en heeft, volgens de fabrieksplaat, een "tormozhennye rekuperat", ofwel een recuperatierem. Geen remblokvervangingen meer nodig; we verbaasden ons ook al over de dienstregelingsstops van 5 minuten in the middle of nowhere voor veel treinen met als reden: "afkoelen remmen". Maar genoeg over dit stukje railtechniek...

De Trans-Siberië Express "Rossija" Vladivostok-Moscow vertrekt om de dag uit Vladivostok en legt de 9289 km af in 164 uur. Ons traject op deze trein (Irkutsk-Moscow) omvat 5185 km en leggen we af in 76 uur.

    treinsamenstelling
  • Eloc: EP1P-042 (Irkutsk-Zima)
  • Rijtuigen: 17 RZD, waarvan 1 bagage en 1 restauratie.

Ons rijtuignummer (017-05607) is een "Spalniye Wagon 1.KL", dit houdt in:
9 compartimenten à 2 bedden. Geen eigen wasruimte, maar op wagenuiteinde 2 zijn twee zeer moderne en brandschone toilet/badkamers. Geen douche helaas.. Ons rijtuig is gebouwd in 2008 en is zeer modern, inclusief werkende airco en permanente stroomvoorziening. Minder is echter dat de bedden zeer hard zijn en nogal smal; in het Chinese rijtuig lagen we lekkerder, en dat rijtuig liep ook rustiger dan deze.
Het matras wordt overdags opgeklapt en je bed verandert dan in een redelijk comfortabele zitbank. Wij denken dat we het wel gaan redden de komende vier dagen op deze 4 vierkante meter die inmiddels door alle tassen en zakken met voer al een lekker informeel karakter heeft gekregen.

Voor de liefhebbers een uitleg over het rijtuignummer:

  • 017: toebedeeld aan depot Moscow
  • 0: slaapwagen met 2 bedden per coupé
  • 560: het eigenlijke unieke rijtuignummer
  • 7: controlecijfer zoals wij dat ook kennen van de Europese RIC-systeem


Het traditionele vertrek-biertje Siberië Record - appel Zima: trein Chita-Moscow

Elk rijtuig heeft haar eigen wagenbegeleider; in Rusland heet zij "provodnitsa" (en provodnik als het een man is). In ons geval hadden we van beide soorten één... Het is handig om daar een goede band mee op te bouwen want dat kan zo zijn kleine voordeeltjes hebben in de vorm van extra warm water, extra laken of gewoon een gezellig gesprek. Nadat we duidelijk hadden gemaakt dat we collega's waren, was het ijs binnen 5 seconden gebroken en wisten we dat we tot Moscow goed zouden zitten met hen! Vooral toen "zij" richting Peter een lucht-kus gaf.

Bij vertrek, stipt om 13:47 MT / 18:47 LT trokken wij ons traditionele vertrekbiertje open en verzonken we even in stilte...
Ja, en wat doe je dan zoal in de trein, met nog 5185 km te gaan? Beetje rondkijken, wat voor buren heb je, waar is de restauratie, wanneer is de volgende stop? Maar het belangrijkste: geef je over aan 4 dagen niksdoen, geen internet, geen telefoon, eindeloos landschappen kijken. Ik moet zeggen: het heeft iets héél bijzonders, groots, magistraals, weet ik veel hoe ik het uit moet leggen...
Bij km 5075 kon ik me niet meer inhouden en heb ik de Granny Smith die ik al vanaf Rotterdam bij me had, opgegeten... Mijn bedoeling was om de appel bij thuiskomst weer op de fruitschaal te leggen na een reis van ruim 30.000 kilometer... Maar goed, 22.500 km is ook al mooi...


Siberië, 16 mei

Het is nu 9:37 MT, we hebben net geluncht en km 4000 glijdt NET voorbij. Peter dommelt, ik zit in mijn pyama (en witte hotelslippers) met mijn Ipod op en luister naar "Set the controls for the heart of the sun" van Pink Floyd. Buiten alleen maar berkenbomen, steppen, hier en daar een huisje. Ik kan niet goed omschrijven hoe ik me voel, ga ik ook niet proberen maar het is overweldigend...

..geen koelkast: de kaas MOET op!
Ontbijt in de "1"
... Standaard-brug: zo zien alle bruggen op
de TransSib er uit.
VL85-119: 12 assen, aanzet >600 kN..
leuk spul!

En nog een persoonlijke noot: Peter en ik zijn nu al ruim een maand onderweg en er is nog geen onvertogen woord gevallen. We hebben een paar dipjes gehad maar die hebben we op een héle relaxte manier kunnen opvangen en oplossen. Ook hebben we voortdurend lol en een grijns van oor tot oor op ons smoel. De mensen om ons heen merken dat ook... Er is wel één klein probleem: we hebben de afgelopen vier weken een bijzondere manier van communiceren ontwikkeld (deels doordat men ons toch niet kan verstaan) en we moeten, zodra we weer aan het werk gaan, even een omschakeling maken... Op deze pagina gaan we niet omschrijven hoe we communiceren, maar de mensen die ons een beetje kennen hebben daar vast een voorstelling bij...

CTA op perron Krasnoyarsk Fabrieksplaat van onze loc
(EP1P-044)
Sectionering km 4204: merksein
komt me erg bekend voor..
Militia op ELKE stopplaats
(ps: het sneeuwt inmiddels)

De lens prikt af en toe door het bovenraampje en we schieten links en rechts een sfeerplaatje. KM 3730 glijdt net voorbij, hetgeen betekent dat we bijna in Mariinsk zijn voor een langere stop. Mariinsk is ook het station waar de rijdraadspanning verandert van 25 kV~ naar 3 kV= en wij dus een locwissel gaan krijgen (zover wij weten heeft de RZD geen meersysteemlocs). Een locwissel is altijd goed voor een stationnement van minimaal 25 minuten, dus lekker even een frisse neus halen en een stukje lopen (en natuurlijk naar de voorkant van de trein, even het rangeerproces in de gaten houden..). Onze EP1P-044 wordt vervangen door EP2K-069. Ook al zo hoog en indrukwekkend. Het sneeuwt niet meer en de temperatuur loopt langzaam weer op.
Op tijd instappen is je eigen verantwoordelijkheid, want een fluitsignaal wordt niet gegeven. De trein vertrekt gewoon op dienstregelingstijd en het is de verantwoordelijkheid van de provodnik dat zijn/haar rijtuig "veilig" is, hetgeen ze met een gele vlag aangeven. Op het vallen van de secondenwijzer fluit de machinist één keer en zet aan. Sta je nog op het perron: pech! Trein weg!

Mariinsk: loc EP1P-044
wordt ingeruild voor...
de EP2K-069 van depôt... Barabinsk, 700 km verderop... Anderhalve VL80 met lange bonte trein
passeert Mariinsk

Direct buiten Mariinsk het immense locomotievendepot dat in tweeën is gedeeld: oostelijk deel voor 25 kV-locs, westelijk deel voor 3 kV-locs. Zowaar nog klassiekers als de Tsjechische CHs-2 in originele uitvoering!

Het 25 kV-locdepot van Mariinsk.. ..en de eerste VL10 onder 3 kV= ..net buiten Taiga.. ..km 3570..

De zon zakt, het licht wordt mooier en het landschap eindeloos wijds. Kilometers zonder wegen, huizen. Ineens doemt een fabriek op die enorm smerige zwarte rook uitbraakt... We willen niet weten wat het is...

Het gevoel voor tijd vloeit langzaam weg. Om tijdzones maken we ons niet meer druk, we zijn er al een aantal gepasseerd en we laten onze magen maar bepalen hoe laat het is voor eten of drinken.
Misschien vraag je je af waarom er zoveel treinenfoto's op deze pagina staan en zo weinig van de omgeving? Dat is heel simpel; de omgeving is al duizenden kilometers hetzelfde. Heuvels, berkenbomen, steppes, hier en daar een houten dorpje. Maar we doen ons best om af en toe een sfeerplaatje van de omgeving te maken. Probleem is dat de ramen niet open kunnen en we erg afhankelijk zijn van de stand van de zon.

...nog geen paus... ... Novosibirsk, km 3335 Novosibirsk

22:20 LT / 19:20 MT / KM 3335: we rijden Novosibirsk binnen. Lange stop maar geen locwissel. Even de laatste frisse neus voor het slapen gaan. Sjeezus wat is het koud hier! 5 oC! En dat in je T-shirt en uitgelubberde trainingsbroek op sandalen... Dat is overigens een modieus schouwspel op het perron, want werkelijk iedereen uit de trein is "informeel gekleed". Het maakt dus geen reet uit hoe je er uit ziet. Ook elke halte een run op de kioskjes op het perron voor proviand; er loopt weliswaar een restauratierijtuig mee, maar de prijzen zijn stevig en de meeste reizigers kunnen zich dat niet veroorloven.

Klaar om te gaan slapen; het harde-matrassenprobleem opgelost met extra dekens onder je laken. Een 10 mg-pammetje erin en wegdromen...


Siberië, 17 mei

We hebben bijna 9 uur aan één stuk heerlijk geslapen! Die extra deken als matras werkte goed. Ontbijt op de klaptafel, sinaasappeltje geschild voor de vitamientjes, oploskoffie en donker brood. Een beetje uitleg over hoe je eet en drinkt aan boord van deze multidaagse treinreizen:
Er loopt altijd een restauratiewagen mee in de lange-afstandtreinen, maar er wordt weinig gebruik van gemaakt. Dat komt in hoofdzaak door de relatief hoge prijzen, en ook de Russen letten op de kleintjes tegenwoordig. Daarnaast is de kwaliteit middelmatig en het assortiment beperkt. Iedereen neemt dus zijn eigen spullen mee in grote boodschappentassen, en duikt tijdens elk stationnement de kraampjes in die op elk perron staan. Daar koop je van alles: van brood tot worst, kaas, halve kippen, water, bier, frisdrank, noem maar op. Het is een hele opgave om op tijd je slag te slaan, want in onze Rossija zitten naar schatting 650 man (17 rijtuigen à gemiddeld 40 man/vrouw/kind). Stationnementen duren gemiddeld 10 minuten (tenzij locwissel: dan 23 minuten) en ELKE trein vertrekt op de seconde! Je moet dus met inkopen snel zijn en genoegen nemen met wat er is. Maar wij hebben het aardig gerooid. Peter heeft één keer in het "Ristoran" gegeten, ik heb het bij brood, komkommer en fruit gehouden. En thee.


In ons rijtuig (met 9 coupés, elk 2 bedden = 18 reizigers) zijn naast ons nog twee "oudere" Australische en één Engelse dame(s), alle drie op weg naar Moskou. De andere coupés worden wisselend bezet door Russen. Het valt ons tegen, wij hadden véél meer toeristen verwacht! Maar die zitten wellicht in de "platskartni" (de open rijtuigen), omdat dat aanzienlijk goedkoper is. Je zit dan wél met 54 man, en met aanzienlijk minder comfort. Een andere reden kan zijn dat de meeste toeristen de "TransSib" van west naar oost nemen, omdat dat zo meestal wordt aangeboden in arrangementen en omdat het ook eenvoudiger is om tickets te krijgen.

We verliezen elke notie van tijd en zien de kilometers voorbijglijden. Het landschap is niet altijd even boeiend, dus je gaat op andere dingen letten. Veel werkzaamheden aan het spoor, ook overdags. De TransSiberische spoorlijn is van vitaal belang voor Rusland en wordt uitstekend onderhouden en er wordt volop vernieuwd. Er rijden hoofdzakelijk ellenlange goederentreinen, hier en daar een reizigers- of posttrein er tussendoor. Veel vervallen dorpen die volledig leeg lijken te staan. Overwegen met schuine stalen platen die auto's belemmeren het spoor op te rijden bij gesloten bomen. Geweldige uitvinding!


We passeren diverse tijdzones, je blijft je horloge terugzetten ongeveer elke 900 kilometer. Op een gegeven moment kiezen we maar voor Moskou-tijd, omdat we daar toch naartoe op weg zijn... Bij kilometer 1777 passeren we de "obelisk", die de grens tussen Azië en Europa markeert. "Ah", zeiden we tegen elkaar, "daar heb je de obelisk!". Maar een foto maken? Geen seconde aan gedacht...

Ishim

Geen locwissels vandaag dus geen langere stops. De enige lange stop die we zouden hebben in Ekaterinenburg werd kort door aankomstvertraging, dus we moesten ons nog haasten voor onze "stationsfoto"; we proberen om onze twee koppen voor de stationsnaam te krijgen maar soms moeten we goed zoeken om een goeie plaat te krijgen.

Ishim Tyumen.. ..controle veilige loop.. ..en veilig instappen..

Peter trekt altijd een sprintje naar voren om te kijken welke loc we nog hebben (voor zijn statistieken). We verwachten nog minimaal één locwissel gezien de nog af te leggen afstand.

Perm 2 Nizhni Novgorod Vladimir Moscow Yaroslavski

De laatste foto van vandaag konden we maken in Perm (21:07 MT, 23:07 LT). We gaan de laatste nacht van de reis in...

..zo moesten we glasvrij foto's maken.. 8-assige rangeerdieselloc Dienstregeling van de Rossija
(heen en terug)


Oeral, 18 mei

Slapen ging ietsje onrustiger dan gisteren omdat we een bijzonder lawaaiig stationnement hadden in Balezino (om 1 uur 's nachts). Volgende stop in Kirov om 5:00 (LT=MT, maar voor ons bioritme al 7 uur. Lastig hoor, die zones..). Opfrissen, gordijn open en kijken hoe Rusland er vandaag uit ziet. We zijn inmiddels allang in het Europese deel, en de Oeral ligt achter ons. Koffie? Hard nodig. Weliswaar instant, maar met vier scheppen redelijk drinkbaar. Heet water haal je uit de samovar, die werkelijk 24 uur per dag, kolengestookt en al, tot beschikking van de reizigers staat. Te gebruiken voor thee, koffie, instantmaaltijden maar ook om je te wassen ...

..even de rug strekken.. De Wolga

In Nishni Novgorod (heette vroeger Gorki..) een langere stop en net genoeg tijd om toch even te kijken welk paard we voor de trein hadden gekregen: jawel, een heuse gemoderniseerde ChS-4 (25 kV) die we ook nog uit Kiev kennen. Dit zijn Tsjechishe Skoda's die nog uit de "koude oorlog" stammen.
Natuurlijk ook de stationsplaat, en kijken of trein 19 al in de buurt is... "Trein 19" is een soort tijdverdrijf geworden: dat is de trein Beijing-Harbin-Tsjita-Moskou, en daarmee spelen we al vanaf Irkutsk, 5000 km terug, haasje-over mee. Soms 10 minuten vóór ons, soms 10 minuten achter ons. Snel weer instappen, want Valentina is onverbiddelijk!

oud naast nieuw..
Sapsan = ICE, maar Vmax=250
Blokpost

Christina (onze alleenreizende Engelse buurvrouw) speelt graag scrabble, dus op haar Ipad samen een paar spelletjes gedaan. Winnen kan ik niet maar je moet toch iets doen om de tijd te doden...

De laatste (foto)stop was in Vladimir, waar we gezien het stationnement van 23 minuten nog een locwissel verwachtte omdat het laatste stuk naar Moscow weer onder 3 kV bovenleiding ligt. Heerlijk weer, vertrek volgens onze lijst pas om 14:40 en we waren al om 14:10 binnen. Te vroeg!! En jawel: onze ChS4-630 werd vervangen door de ChS7-099 voor de laatste 191 kilometer naar Moscow. Mooie platen kunnen maken; de zon stond ideaal! En wat kwam daar op spoor 3 binnen? Haasje-over-trein 19 uit Peking.

Locwissel in Vladimir Vladimir Links "onze" trein 1,
rechts komt "trein 19" binnen..

Die laatste 191 km met gemengde gevoelens en een beetje in stilte (mineur??) afgelegd. We realiseren ons dat het avontuur bijna voorbij is. Goed, Moscow nog 5 dagen, is ook uitstekend, maar toch... Noord-Korea, Trans-Mongolië, Trans-Siberië, ruim 8000 km gespoord en gerelaxed... We sluiten met de aankomst om 17:43 in Moscow Yaroslavski een bijzondere reis af en gaan pakken langzaam aan de draad van het gewone leven weer op.

"Zijn de jouwe ook zo gevoelig?" zó werd onze trein dus NIET gereinigd!! ..geen commentaar.. Valentina, onze provodnitsa van
de afgelopen vier dagen

Tot slot: hulde voor de RZD! (Rossijski Zelezhnaya Doroga). Dit is een spoorbedrijf waar we niks anders dan diepe bewondering voor moeten hebben. We hebben van Irkutsk naar Moscow 76 uur en één minuut (over 5152 kilometer) in een rijtuig gezeten, waarvan al die tijd beide toiletten perfect hebben gefunctioneerd (mét biobakken), waarvan onderweg regelmatig water werd bijgevuld, waarvan de airco en verlichting altijd werkte (ook zonder hoogspanning!!), waarbij we geen keer hebben stilgestaan voor wat voor onregelmatigheid dan ook, waarbij elke locwissel punctueel verliep... we kunnen nog wel even doorgaan, maar dat doen we dus maar niet... Het zal weer eventjes aanpassen worden straks als we weer aan het werk moeten!


Terug naar
startpagina



update (mm/dd/jjjj):