Trans Mongolië Express


9 mei

13:20 Beijing tijd, ik zie net kilometerpaal 305 voorbijschuiven vanuit mijn raam in rijtuig 9/bed 5 van trein "3" Beijing-Moscow...

Dit betekent dat het eindelijk is gelukt: we zitten in de Trans-Mongolië Express, ergens tussen Beijing en Ulan Baatar! Dat zorgde bij mij een paar uurtjes geleden, even teruggetrokken bij de vaste ochtendkoffie, uitkijkend over het berglandschap, voor een klein emotioneel momentje... Mag ook wel even, ik droom hier al járen van en het voelt machtig !! Peter zit (ligt) nu tegenover me op bed 6 en heeft een grijns op zijn gezicht die er voorlopig ook nog niet van af is. Ook hij geniet hier zichtbaar met volle teugen van.

..Eindelijk..!!! Trekkracht Beijing-Datong Embleem van China

We zijn om half zes opgestaan. Uitchecken ging uiteraard weer moeizaam, maar we hadden niet anders verwacht in dit rare land. We konden onze oren niet geloven toen de jongedame achter de balie aan ONS vroeg hoeveel we hadden betaald voor de vier overnachtingen... Kennelijk gaf hun systeem dat niet aan; we hadden geboekt via één van de gerenommeerde boekingsites. We hebben dus het bedrag genoemd dat we dachten dat het was en nu maar hopen dat dat bedrag ook gedebiteerd gaat worden van onze creditcard. Heerlijk, zo'n bepaal-je-eigen-prijs hotel!

Taxi genomen naar het station, dat scheelt weer sjouwen met onze bagage. 10 Yuan later stonden we op Beijing Centraal. Veiligheidscheck, koffie, ontbijt en om half acht mochten we het perron op. De vaste rolverdeling: Peter foto's maken op het perron en ik met alle bagage naar onze coupé.

De Trans-Mongolië Express Beijing-Ulan Baatar-Moscow vertrekt één keer per week (op woensdag), legt de 7622 km af in 121 uur, en komt aan op maandag. De trein keert terug als trein 4 op dinsdag.

    treinsamenstelling
  • Eloc: type SS3 (ShaoShan) - nummer 6039,
  • Rijtuigen: alle 15 Chinees, waarvan 10 doorgaand naar Moscow,
  • Het Chinese restauratierijtuig gaat mee tot de Chinees/Mongoolse grensplaats Erlian; elk land levert zijn eigen restauratierijtuig.

Ons rijtuignummer (RW19-551977) is een "soft-sleeper de luxe", dit houdt in:
8 compartimenten voor reizigers à 2 bedden, met een gedeelde douche tussen elke twee compartimenten.

Zijgang Ons verblijf voor de komende 40 uur Dienstregeling treinpaar 3 / 4 Onze badkamer-en-suite

Aan één wageneinde, tegenover het verblijf van de wagenbegeleider, staat de kolengestookte samovar. Hier is de gehele reis gratis heet water beschikbaar om je eigen soep, noedels of koffie te maken. Beide wageneinden hebben een toilet dat naar Chinese maatstaven ruim en bijzonder proper is.
Ons compartiment (nr III) heeft links twee boven elkaar geplaatste ruime bedden, waarvan de bovenste overdags opgeklapt is zodat je een ruime en comfortabele bank hebt. Onder het raam bevindt zich een tafel, en tegenover de tafel een ruime stoel. Bagage moet worden opgeruimd onder bank en stoel, maar er is een échte hang-garderobekast. Tenslotte de deur naar de (met de buren van compartiment IV gedeelde) badkamer. Overigens is compartiment IV leeg, dus we hebben het rijk alleen.
Airco is er niet, maar wél een goedwerkende ventilator. Omdat er geen airco is, kunnen de ramen van de zijgang open wat voor ons ideaal is om foto's te maken!

Lunch- en dinerbonnen Mmm... smikkelen!! Mmm... Chinees !! Aussie eraf, Euro eraan
(adapter Down Under laten liggen..)

Twee rijtuigen verderop bevindt zich de restauratiewagen waar we om stipt 11 uur een plaats hadden voor de lunch. Hier kwam de eerste verrassing van de reis: lunch en diner is inbegrepen in de prijs van onze 1e klas-reservering. Simpel doch smakelijk, en de tafel gedeeld met onze Vlaamse buren Philippe en Patricia van compartiment V. Toch bijzonder om 9000 kilometer van huis te lunchen met taalgenoten...

Dit is treinreizen zoals wij het graag zien. Ontspannen, beetje praten, beetje rondwandelen, beetje naar buiten kijken. Over naar buiten kijken gesproken: we zijn nu ruim 300 km ten noordwesten van Beijing en het landschap verandert drastisch. Reden we net boven Beijing nog door een prachtig bergmassief, nu is het vlak en wordt het steeds stoffiger. Dat is niet zo gek, want we zijn op weg naar de Gobi-woestijn....

De eerste stop, 380 kilometer en 6 uur verwijderd van Beijing is Datong. Hier wordt de eloc vervangen door dieselloc DF4d-3102, omdat de bovenleiding even buiten Datong ophoudt. Met rijden merk je daar niks van: hier zijn locs nog échte locs. Niet teveel software en andere storingsgevoelige rommel, gewoon open die regulateur en gáán met de vlam in de pijp!
Wat opvalt is het snel groeiende HSL-netwerk in China. Met enige regelmaat zie je een ICE-lookalike door het landschap stuiven waarbij soms tegen de 400 km/uur wordt gereden. Dat er af en toe één van een viaduct dondert valt onder de categorie "kinderziektes". Daar weten wij alles van...

Draaistelwisselen van normaal-
naar breedspoor..
..in Erlian Allerlaatste foto van China:
grensplaats Erlian

Van Beijing tot grensplaats Erlian is 824 kilometer, daarvan hebben we nu de helft afgelegd in 7 uur. De stop in Erlian gaat 3 uur duren want daar worden de draaistellen gewisseld voor de Mongools/Russische spoorbreedte.


Zo, en nu hebben we genoeg verteld. We gaan lekker naar buiten zitten kijken en jullie mogen meekijken...








10 mei

Slapen was een harde onderneming, want de matrassen dun en hard. Omdat we moe genoeg waren hebben we wel een beetje kunnen slapen. Het is een bijzondere ervaring om de gordijnen open te schuiven en niks anders te zien dan leegte in de vorm van zand, hier en daar een struik en de vertrouwde voedingslijnen parallel aan het spoor.

In Erlian is de Chinese restauratiewagen vervangen door een Mongoolse. Deze wagen had een zeer rustiek interieur en zeer exclusieve prijzen. Ditmaal is Peter genaaid: € 8 voor een glas jus, vier oude sneetjes brood, boter en een omelet. Beetje aan de hoge kant maar het was lekker (zegt 'ie).

Wakker worden in de Gobi-woestijn ...big smile... Het 8 euro-ontbijt Onze garderobe-proviandkast

Een kort stationnement in Choyr, waar we even de benen konden strekken en plaatjes maken van de bijzonder gevarieërde omgeving. Peter wilde zowel achter- als voorzijde van onze trein fotograferen en had dus deze tijd hard nodig. Onze wagenbegeleider werd al 5 minuten voor vertrek zenuwachtig omdat Peter er nog niet was. Ik kon hem geruststellen, want Peter was al vooraan ingestapt (mét goede foto's. Dit is een feit: Peter is benoemd tot hoofdfotograaf en ik doe de verslaglegging. Een ideale verdeling!)

Het is nu 12:30 en we staan al ruim een half uur stil in de middle of nowhere, en werden zojuist ingehaald door een losse loc. Dat vinden wij als spoormannen verdacht en we vermoeden dan ook dat er vóór ons op het enkelsporige baanvak iets loos is. Omroepberichten in de trein zijn hier totaal ongebruikelijk dus we weten van niks. Maar we hebben geen haast en genieten van het uitzicht.
Even later werd ons vermoeden bevestigd: een paar kilometer afwaarts stond een goederentrein (waarschijnlijk defect) want de zojuist gepasseerde locs stonden als opdruk achter die goederentrein. Daarnaast stond nog een reizigerstrein in de andere richting, die dus ook niet verder kon vanwege de versperring. Ook hier gebeuren zulke dingen dus, maar het verschil is dat hier NIEMAND klaagt of nerveus wordt. En gelukkig is Mongolië nog lang niet toe aan Prorail-achtige organisaties zodat een vertraging niet langer duurt dan strikt noodzakelijk is. Zucht... was het maar weer 1990...

Stationnement Ulan Baatar (hetgeen betekent: Rode Held) was niet veel meer dan een locwissel en het uitladen van de pakwagen. We hebben even rondgekeken, de verplichte foto samen voor de stationsnaam en een sigaret met de buurvrouw; dat duurde NIET lang want 7,3 seconden na het doven van onze aansteker werden wij al op de schouders getikt door een grote Mongool in uniform die ons wees op het verstopte "NIET ROKEN"-bord. Voor ons een volslagen verrassing omdat: A) het perron geen overkapping heeft en B) elke man ouder dan 12 jaar hier rookt (net als in China). Waarom dan dit nog strenger-dan-Europese rookverbod?

Onze locs van Erlian tot Ulan Baatar Fabrieksplaat loc 0979 Ons rijtuig, waar we 2469 km in gereisd hebben Het Mongoolse restauratierijtuig

Het eerder genoemde rookverbod geldt overigens niet voor krachtvoertuigen: bij het vertrek uit Ulan Baatar dachten wij even dat er een olieraffinaderij in brand stond, maar het bleek het resultaat van onze twee trekkende (Russische) M62-diesels. CO2-emissie en roetfilters zijn in deze regio nog geen gemeengoed.

De rest van de middag afwisselend naar buiten kijkend, pratend en slapend doorgebracht. Het landschap is niet te beschrijven en je kan haast niet geloven dat hier mensen kunnen leven. Het land is volledig droog, dor en leeg. Opeens doemt uit het niets een nederzettinkje op, wat ook even snel weer is verdwenen. Huisjes lijken als uit de lucht gevallen, zonder enige tuin, hek, straat. De traditionele yurts (ronde tenten van vilt) zie je nog overal, maar opvallend is dat ze bijna allemaal een satellietschotel en een zonnepaneel hebben. Vaak staat er ook een grote 4x4 voor de deur... De contrasten in dit land zijn enorm...

Rookverbod geldt niet voor treinen ..zoek de ruiter..! Kruisen van de wekelijks rijdende
tegentrein "4" Moscow-Beijing
Ulan Baatar

In de verwachting dat het restauratierijtuig weer afgeladen zou zijn, gingen wij tijdig er naar toe. Niet nodig, we waren de eersten om 17:00 uur. Enige reserve vanwege de prijs/kwaliteitverhouding van het ontbijt was aanwezig. Ten onrechte, want we hebben werkelijk formidabel lekker gegeten onder het genot van een koud drankje en het als een film voorbijglijdend landschap.
Voldaan terug naar ons rijtuig, waar we gezellig een tijdje Lullo's hebben zitten kijken. Inmiddels komen er steeds meer obscure handelaartjes in de gangpaden hun rommel aanbieden. Het is maar goed dat wij "groot en/of sterk" zijn, er gemeen uitzien en ze compleet overdonderen met ons onvervalste Rotterdams. Ze lopen nu onze coupé voorbij zonder te kijken...

Het is nu 20:50, we naderen de Mongools-Russische grens. Het oponthoud zal daar zeker weer een paar uur in beslag gaan nemen. Wij gaan jullie daar niet lastig mee vallen, maar sluiten af met een ongetitelde fotoshow van hetgeen we vandaag hebben gezien. In de tussentijd gaan wij proberen om het grootste probleem van de Trans Mongolië Express op te lossen: STOF!! Bij vertrek uit Beijing was de trein (en wij) nog schoon, maar door het stoffige landschap en in bijzonder de Gobi-woestijn zit nu werkelijk overal stof; de ruiten zijn matglas, de trein is beige-groen van het zand, in de coupé en de zijgangen heeft alles een beige tint gekregen. Wij dus ook... Maar douchen? Neen, want er is geen warm water...

We zijn gaan slapen nadat we aan de Mongools-Russische grens in Naushki onze paspoorten hadden teruggekregen.





11 mei, Ulan Ude

7 uur ochtend lokale tijd, en net wakker. We zijn in Siberië en passeren net kilometerpaal 5640 (de kilometrering vanaf Moscow). Momenteel rijden we langs de zuidoever van het Baikalmeer! Het is een beetje miezerig en enorm koud. Het meer ligt vol kruiend ijs. Uitzicht is eindeloos, en dat hoort ook zo: het Baikalmeer is het grootste zoetwatermeer ter wereld en waar je ook kijkt is water. De spoorlijn slingert langs de oever tot aan Sludyanka en vanaf dat punt zal de lijn afbuigen het binnenland in, richting ons eindstation Irkutsk.

Water vullen in Ulan Ude Oversteek van de Selenga rivier Twee Russische rijtuigen zijn toegevoegd Eerste blik op het Baikalmeer!

We zitten hier helemaal tevreden en in harmonie te genieten. De trein bestaat nu uit 13 rijtuigen maar is op één of andere manier uitgestorven. Dat hadden we niet verwacht... Wij hebben ons rijtuig (waar we nu al vanaf Beijing in zitten/liggen) nu, samen met onze Belgische reisgenoten, voor onszelf. Naast ons zit nog één eenzame Mongool die onderweg is naar Antwerpen. De twee Chinese wagenbegeleiders zien we niet veel meer, die zijn een beetje bang van ons geworden nadat Patricia en ik hen gisteravond hebben aangesproken op hun gedrag. Misschien niet gepast, maar wij vinden het niet gepast dat zij gewoon zitten te roken in het gangpad terwijl alle ramen gesloten moeten blijven. Ook doen ze niet echt hun best om het warme water op gang te krijgen...

Baikalmeer 5261 km naar Moscow Zo hoort het er uit te zien.. ..en zo ziet het er na 48 uur uit..

Nog 4 uur te gaan tot Irkutsk, en tijd om eens naar buiten te kijken met een "machinistenoog". De infrastructuur ligt er perfect bij, maar opvallend is dat we nog altijd op kortgelast niet-voegloos spoor rijden. Kedeng-kedeng, zoals het eigenlijk hoort! Bovenleiding 25 kV, geen feeders, maar wél een dubbele rijdraad! Zelfs geen retourstroomboosters. Maar kennelijk vermogen genoeg want er komen hier bijna op blokafstand goederentreinen van zeker 1200 meter lang voorbij, getrokken door een dubbele VL80 (2x8 assen dus, en goed voor bijna 13.000 kW). Elke 50 kilometer een onderstation dat groot genoeg is bemeten om een flinke stad van stroom te voorzien. Beter dan dat gepruts bij ons, waar twee lullige trafootjes bij Zwaluwe de héle HSL-zuid voeden van Barendrecht tot aan de grens, multiple rijden alleen kan met een BV-regeling en/of het gebruik van de recuperatierem is (was) verboden vanwege stoorstromen. Omgrenzingsprofiel is veel groter dan bij ons; de goederenwagens zijn héél hoog beladen. Af en toe een reizigerstrein van 20 rijtuigen, dat is kennelijk de standaardlengte.

Kilometers schuiven voorbij zonder dat je ook maar een teken van leven ziet. Berkenbomen, berkenbomen, moeras, sneeuw. We rijden op permafrost.

Peter is even 5 rijtuigen teruggelopen om een blikje Cola à 60 roebel (40 RUB = €1) te scoren. Restauratierijtuig leeg (behalve vriendelijk personeel). Later bleek waarom: ook in de trein wordt de Moskou-tijd gehanteerd en moet je dus even de lokale tijd omrekenen naar Moskou-tijd...

De laatste 200 kilometer voor Irkutsk volgen we de zuidoever van het Baikalmeer, hetgeen spectaculaire plaatjes geeft. Grote massa's kruiend ijs tegen de oever. Eindeloze vergezichten. Wát een contrast met 24 uur geleden, toen we nog door de dorre en gortdroge Gobi-woestijn reden...

Stipt op tijd (15:40 Lokaal, 10:40 Moscow) aangekomen in Irkutsk. Een opvallend klein station voor de hoofdstad van Siberië. Het verslag van de Trans Mongolië Express eindigt hier; hoe het ons verder vergaat lees je op de pagina "Irkutsk".

Na 55 uur nog steeds netjes.. Treinloc Ulan Ude - Irkutsk Post uit- en inladen.. Irkutsk.. Wéér een doel bereikt



Terug naar
startpagina



update (mm/dd/jjjj):