Noord-Korea



Democratic People Republic of Korea, 28 april

21:00 lokale tijd, kamer 3220 (32e verdieping) in het Yanggakdo hotel in Pyongyang. Uitzicht over de stad.
Peter en ik zitten hier een beetje wezenloos voor ons uit te kijken en we proberen alles wat we tot op heden hebben gezien te ordenen. Nog geen 10 minuten geleden stonden we met een cht 5000 Won-biljet in ons handen (wisselkoers 38), in de wetenschap dat we met dit biljet nergens iets kunnen kopen. We mochten er geen eens een foto van maken... Op het biljet staat de afbeelding van Kim Il Sung, de Grote Leider. Buitenlanders mogen de Won niet eens in bezit hebben, laat staan uitvoeren. Ik heb me aan de etiquette gehouden en het biljet met twee handen aangepakt en bewonderd alsof het van bladgoud was. Z dicht bij je, aanraakbaar, en tegelijkertijd onbereikbaar...

Maar even terug naar het begin van de reis Peking-Pyongyang.
Om half 9 bij Peter in het hotel. Bagage herschikt en met n koffer (22kg), 4 camera's, 20 batterijen en nog wat kleingoed op weg naar het vliegveld van Beijing. Nieuwtje voor mij na ruim 30 jaar vliegervaring: aanstekers en lucifers inleveren bij de security-check...
Bij de incheckbalie van Air Koryo stonden twee rijen: n rij "westerlingen", en n enorme groep (noord?)-Koreanen met stapels bagage. Tientallen flatscreen-TVs. Zou dat allemaal in vlucht JS152 moeten? Nee dus, na onze vlucht JS152 (12:55) vertrok vlucht JS222 (13:30), en die nam de Koreanen met hun bagage mee.

Vlucht JS152 naar Pyongyang Tupolev 204-100 van Koryo Air Toegangsbewijs DPRK Pyongyang Airport... yes!!

Volgens de vluchtinfo zouden we vliegen met een (Russische) Ilyushin-62; voor mij perfect want die staat nog niet op mijn scorelijst. Maar helaas: aangekomen bij gate 09 stapten we in een nagelnieuwe Tupolev TU204-100, en naast ons stond de IL-62 die vlucht JS223 zou uitvoeren. Pech...
Ons toestel was duidelijk voor de Westerse toeristen ingezet. Het inflight-programma was zeer overzichtelijk: slechts n kanaal, en dat startte automatisch na het opstijden en duurde tot de landing; Noord-Koreaanse opera en voordrachten op een geluidsnivo dat alles (zelfs de motoren) royaal overstemde. Maaltijd was helemaal niet slecht, personeel supervriendelijk, toestel gezellig vol.
Na 90 minuten vliegen (en 960 km verder) landden we op Pyongyang airport. Vanuit de lucht weinig te zien: smog of mist? Lege velden, wel wegen, maar geen enkele auto. Na landing nog een heel eind taxin, waarbij een rivier werd overgestoken n een doorgaande weg die door mannen in uniform (en met vlaggen) werd afgezet. Waarvoor eigenlijk? Verkeer hadden we nog niet waargenomen...
Uit het vliegtuig de bus in, die ons 15 meter verderop afzette bij de terminal. Immigratie en douane ging vrij vlot; we stonden 40 minuten later op de parkeerplaats met al onze bezittingen. Naast ons twee Nederlandse dames die wl een DPRK-visum in hun paspoort hadden. Wij hebben nu een visum dat we weer in moeten leveren bij vertrek.
Onze mobiele telefoons moesten we inleveren en werden verzameld in een verzegelde enveloppe, welke we terug zouden krijgen bij het verlaten van de DPRK. Lekker, een weekje zonder communicatie. (mijn notebook mocht overigens wel gewoon mee, want WiFi bestaat niet in de DPRK en Internet is nergens beschikbaar)

Mr. Kim, Ms. Kim, Driver Kim
and Video Kim
Kim Il Sung en Kim Jong Il
heten ons welkom in Pyongyang
Hotel Yanggakdo Uitzicht vanuit onze kamer 3220 over Pyongyang

Veel uniformen, iedereen (burger en militair) draagt een speldje van de Grote Leider. Informele luchthaven voor een stad van 3 miljoen inwoners. Kennis gemaakt met onze gidsen: Mr. Kim, Ms. Kim en Driver Kim. Ons reisgezelschap van 12 man is niet onplezierig samengesteld. In de bus de 30 kilometer naar Pyongyang. Ms Kim heeft met overgave de geschiedenis van haar land geschetst en hier en daar wat do's en dont's vermeld. Wij hebben de trip met gemengde gevoelens ondergaan: wij rijden in een bus met comfort, terwijl de mensen langs de weg en op het land niks anders hebben dan hun benen en soms een fiets. Huizen zijn in Oostblok-stijl, maar er zijn ook roze en groen geschilderde flats. Veel bloemen op de balkons, maar dat komt waarschijnlijk omdat alle toeristen langs deze weg de stad binnenrijden. Opdracht van de Grote Leider? Mensen gaan gekleed in grauwe kleuren, sommige kinderen wel iets gekleurd. Wegen zijn breed, terwijl er nauwelijks verkeer is. Verkeerspleinen aan immens brede maar lege boulevards, waar meisjes in felblauwe uniformen en gele vlaggen het verkeer regelen.

Korte stop bij de Triomfboog: een kopie van de Arc de Triomphe maar dan groter... We mochten vrij fotograferen, dus ook straatbeeld, bussen en auto's. Want dat is NIET vanzelfsprekend: de gids moet toestemming geven. Militairen en militaire objecten mag absoluut NIET. Bij twijfel rst de gids raadplegen. Als je iets doet wat niet mag, worden de gidsen daarop afgerekend en riskeren ze straf.
Er loopt constant een man met een professionele videocamera om ons heen en filmt wat we aan het doen zijn. Worden we in de gaten gehouden? Nee dus, deze man maakt een DVD van ons hele verblijf hier en mag dingen filmen die WIJ niet mogen fotograferen... Werkelijk alles is geregisseerd en De Grote Leider zorgt er wel voor dat je alleen dtgene ziet wat hij wilt dat je ziet.

Doorgereden door centrum naar het Yanggakdo-hotel en daar de groep ingecheckt. Met Peter een biertje gehaald: we vroegen lokaal spul maar kregen Heineken 1. (wij mogen hier alleen met Euro, Yuans of US$ betalen). Eten in restaurant 1 in de vorm van buffet: eten was prima. Als ik dan weer denk aan wat ik buiten zag en weet dat de Koreanen zlf op rantsoen zijn...
Kamer 3220 is basaal maar lekker ruim. Wij gaan hier uitstekend slapen, want we moeten om 9 uur alweer klaar zitten in de bus.. Maar even nieuws kijken en de Pyongyang Times lezen.

Annyonghi!!!


29 April

Afgezien van de baggermolen die ook 's nachts gewoon doorwerkte, hebben we uitstekend geslapen. Het is zondag vandaag. Toch, al om 7 uur 's morgens, hele colonnes mensen op de been die, al zingend, richting Juche toren liepen. Koreanen werken 6 dagen ( 9 uur) per week en hebben zondags vrij. Militairen hebben nooit vrij, en die worden dan ook 's zondags ingezet voor werkzaamheden die door moeten gaan, zoals het afbouwen van monumenten voor Het Grote Feest.

We hadden instructies om om 9 uur in de bus te zitten; ons programma zit vol en de gidsen is er alles aan gelegen om het schema te halen.
Via het centrum, langs het station (waar we zo graag wat foto's zouden willen maken..) naar de oever van de Taedong rivier om vervolgens langs de kade richting het Kim Il Sung-plein te lopen. Indrukwekkend! Hier vinden dus altijd die grote optredens met levensgrote afbeeldingen plaats die we op TV zien. Nu snap ik dus ook hoe dat wordt geregisseerd: het hele immense plein staat vol met een geometrisch patroon van gekleurde en genummerde stippen, waarop de mensen worden neergezet met hun gekleurde plaat die ze op een bepaald moment boven hun hoofd moeten houden.

Peter weet de weg... Juche-monument Kim Il Sung - plein.. ..en de plaatsnummers
voor de deelnemers..

Aan de overzijde van de rivier staat de toren van de Juche - filosofie. Juche is de filosofie waarop het leven in de DPKR is gebaseerd, en dus de spil waar alles om draait hier. Het monument is dag en nacht verlicht, met een mooie rode vlam bovenop.

Volgende stop: het Mangyongdae Revolutie Park, waar Kim Il Sung is geboren. Deze plaats is nu een soort Mekka, en wordt op zondag bezocht door rijen mensen in hun zondags best. Wij voelen ons heel ongemakkelijk en opgelaten, want wij worden door miss Kim langs alle wachtenden geleid en krijgen een priv-rondleiding terwijl de Koreanen aan de kant worden gezet. Genant... ik had liever gewoon aangeschoven maar dat mocht niet. Het is een groot circus, en volgens mij vinden de mensen het ook niet eens boeiend maar ja, het moet...

Pyongyang heeft twee metrolijnen, waarvan wij er ntje zullen bezoeken en gebruiken. Ik moest gelijk aan Kiev denken toen we de lange afdaling maakten. De metrostations zijn indrukwekkend mooi, vooral station "Glory" met de plafondverlichting in de vorm van vuurwerk. De metrostellen zlf zijn onmiskenbaar ex-Berlijn; zelfs in de ramen staat nog Duitse tekst gekrast. Direct valt de afwezigheid van advertenties en graffiti op; interieur is brandschoon, en in elk rijtuig een foto van De Grote Leiders (Kim Il Sung en Kim Jong Il).
Je voelt dat iedereen naar je kijkt. Op een gegeven moment word ik aangesproken door de jongeman naast me. Hij had een net polyester pak aan zag er goed verzorgd maar mager uit. In gebrekkig Engels vroeg hij waar ik vandaan kwam. Helaas duurde het ritje te kort, maar we hebben ons kunnen voorstellen aan elkaar en iets verteld over onszelf. Dit was z vreselijk gaaf en indrukwekkend! Deze jongeman was "doctor", niet getrouwd, en enorm nieuwsgierig naar wat er buiten DPRK was. Ik heb de foto's laten zien die ik bij me had.
Ik had weer dat zelfde gevoel als 25 jaar geleden bij mijn eerste bezoek aan de Sovjetunie. De mensen hier zitten in een systeem vast, worden hun hele leven in de gaten gehouden en zullen nooit meer zien dan deze stad; wij reizen met het grootste gemak de hele wereld rond en kunnen ongeremd praten en fotograferen. Is dat eerlijk? Of moet ik zeggen rechtvaardig? Het is moeilijk onder woorden te brengen.

Op elk druk kruispunt een agent.. Metro Pyongyang ..ex-Berlijns metrostel of niet..? Triomfboog (natuurlijk nt
iets hoger dan die andere..)


Lunch in een restaurant van KITC (Korean International Travel Company), ofwel onze waakhond. Souvenirshop en boekwinkel erbij. Lunch was een kopie van het diner van gisteravond in het hotel. Men heeft kennelijk een standaardformule voor de buitenlandse bezoekers. Na de lunch voor de deur nog wat foto's kunnen maken van het verkeer en trams (op verzoek uit Nederland).
De meeste foto's maken Peter en ik nu vanuit onze toerbus, waar wij de achterbank hebben geannexeerd. Niet voor het comfort, maar we hebben hier schuiframen waar we heerlijk uit kunnen hangen en alles kunnen filmen.


Op weg naar het noordoosten (Mount Myohyang), de bergen in, waar we n nacht zullen blijven. Een rit van 166 kilometer over volledig lege wegen van matige kwaliteit. Aan weerszijden landbouwgrond. Totaal geen industrie, geen steden, geen bossen. Geen GSM-masten. Geen reclamezuilen. Leegte. Bruin/geel-tinten. Hier en daar een nederzettinkje. Hier en daar scharrelt iemand rond. Surrealistisch.
Het gebied heeft iets weg van de zuid-Alpen. Steile klim naar een vage hangbrug vanaf waar je een mooi uitzicht zou moeten hebben op de Pison-watervallen. Dat mooie uitzicht was minder mooi dan ik hoopte, en de zon staat ook nog eens verkeerd... Naar hotel Chongchon voor de nacht. Instructies: diner om 19:00, warm water van 20:00 tot 21:00 en morgenochtend van 07:00 tot 08:00, ontbijt om 08:00 en om 09:00 in de bus.
Wederom slappe lachbuien met Peter, en om 10 uur slapen. Tjeezus, wat zijn die bedden hard!

Kamsahamnida


Welkom in onze bergen.. Uw hotelmanagement heet u welkom.. Verplicht te dragen op het hart.. ...

30 April

Wakker geworden in de bergen; frisse lucht en vogels. Enorm warme hotelkamer, dus vannacht het raam opengezet. Om 2 uur 's nachts schijnt er iemand zijn zaklamp naar binnen en sluit het raam: voor onze eigen veiligheid of om te voorkomen dat we ontsnappen?
Bezoek aan de "International Friendship Exhibition": 111.093 kado's van 184 landen in 50 jaar. 1 Delftsblauw bord uit Nederland... In processie naar een beeld van Kim Il Sung, waar we voor moesten buigen. Heel onnatuurlijk en ongemakkelijk...


International Friendship Exhibition,
achter deze deuren GEEN foto's!
Pohyon tempel.. ..eindelijk andere beelden... ..plaatje van de dag..!!

De "Pohyon Buddhist Temple" bezocht. Er wonen nog 20 Buddhistische monniken, de tempel is in de oorlog grotendeels verwoest maar wordt op instructie van de Grote Leider weer helemaal gerestaureerd.
Terug naar Pyongyang: 166 kilometer hobbelen. Veel foto's, geen uitleg nodig.


In de avondspits terug naar Pyongyang Warm onthaal in het War Museum ..sla kweken op eigen risico..! ..en zo is de Koreaanse oorlog
ECHT verlopen (info DPKR)

We hebben het "Victorious Fatherland Liberation War Museum" met "verplichte" propagandafilm bezocht die de chte waarheid over de Koreaanse oorlog vertelt. O zo! De Amerikanen zijn 'm begonnen omdat ze anders in een crisis zouden verzeilen omdat ze geen wapens konden verkopen. Logisch. In de kelder een enorme voorraad buitgemaakt oorlogstuig. De museumgids vertelde met overgave hoe De Grote Leider overal een oplossing voor wist...

"Monument voor de Party Foundation" en de "War Victory Monuments" gezien. Het daglicht wordt eindelijk mooi om foto's te maken.
Onderweg terug naar het hotel gefilmd vanuit de bus. Overal rode vlaggen voor morgen: 1 mei. Nationale feestdag.
Diner in het draaiende restaurant op de 47e verdieping. Gezellig, gesproken met Julian (onze Koryo-begeleider), hij is heel blij met onze groep. We dopen deze tour de "Chill"-tour 2012. We zijn relaxed. Afgehaakt om half 10, toch wel moe.


..oorlogsbuit.. Het indrukwekkende diarama.. War Victory monument Diner op de 47e verdieping van het hotel

1 mei

Zoals in zoveel "socialistische" landen, is ook in de Democratische Volks Republiek Korea 1 mei een nationale feestdag. Overal rode vlaggen langs de wegen, bekroond met de nationale vlag. Iedereen is vrij en trekt massaal naar parken en monumenten om eer te betuigen aan martelaren, leiders, verzetsstrijders. Dit gebeurt heel plechtig, in processie, en het is goed gebruik dat je bloemen neerlegt.

We hebben vandaag zveel monumenten bezocht dat ik de tel ben kwijtgeraakt...


Dancing in the street.. De Grote Leiders op Mansudae Martelaars van de Revolutie.. ..worden geerd door het volk

De eerste activiteit ontmoetten we bij toeval: een kleurrijke groep danseressen die een schitterende show opvoerden.
Het enorme standbeeld van Kim Il Sung, waarnaast recent een even groot standbeeld (beide 20 meter hoog) van Kim Jong Il is neergezet maakt best wel indruk. Of je het nou zelfverheerlijking moet noemen of verering laat ik in het midden, maar voor het volk is het het laatste en dat respecteren wij. Decent gekleed, das om, diepe buiging na het neerleggen van bloemen en aftreden.
In Pyongyang wonen 3 miljoen mensen, en ik weet zeker dat ik ze vandaag allemaal heb gezien. De mensenmassa's waren immens, en de mensen bleven toestromen. In bussen, vrachtauto's, lopend, metro, fietsend... En iedereen was authentiek blij en uitgelaten. Kleurrijk. Er werd gedanst, gezongen, gegeten, gedronken.


Moranbong Park.. ..waar je op 1 mei lekker.. ..kunt genieten.. ..en eten!

Waar ik nog steeds een beetje ongemakkelijk van word is dat je constant door iedereen wordt aan- en nagekeken. Niet vijandig, maar wij komen voor hen toch van een andere planeet. Door de propaganda van de leiders geloven zij dat buitenlanders niet te vertrouwen zijn, vooral de Amerikanen niet (de oorlog...) maar je merkt dat er mensen zijn die contact met je willen maken. En sommigen slagen daar ook in. Ik heb een paar frases geleerd in het Koreaans en dat maakt het makkelijker. Het is ook heel ontroerend en intens als je opeens met een wildvreemde man en zijn twee kleine zoons in een heel simpel gesprek raakt, je voorstelt, en merkt dat hij dat GEWELDIG vindt!!

Vandaag ook een paar langere gesprekken met onze gids "Mister Kim" gehad; niet alleen over Korea in het algemeen maar ook meer politiek getint. Hij is open en eerlijk en heeft mij een heel goed inzicht gegeven in de wijze waarop de Noord-Koreanen leven, geloven en denken. Dit land is langzaam aan het veranderen en ooit zullen de Korea's herenigd worden, maar er is nog een lange weg te gaan...

Lunch: hotpot. Een pan kokend water waarin je eerst dunne plakjes vlees kookt, daarna een groentenmengsel erbij, daarna een ei erdoor. Alles doorroeren en eten uit de pan met wat rijst er bij. Prima kost.

Pyongyang.. ..vanaf de Juche-toren ... Monument voor de Stichting van de Partij

De toren van de Juche-filosofie is 170 meter hoog en moest uiteraard worden bezocht. Tegen de verwachting in gn wachtrijen en een toegangskaartje dat je helaas niet mocht houden, want werd hergebruikt. Materieel, dus ook papier, is schaars in Noord-Korea.

1 mei in het Moranbong-park

Diner: we hebben onze begeleiders uitgenodigd en zijn pizza gaan eten in een zeer behoorlijke tent. Twee keer black-out, en dat is heel normaal in Pyongyang. Je weet ook nooit of je batterijen volledig zijn opgeladen de volgende dag...

Pangapsumnida!

Buitgemaakt US-spionageschip "Pueblo" Juche-toren straatbeeld Pyongyang bij nacht (vanuit onze kamer)

2 mei
Vandaag de lange tocht naar de DMZ (DeMilitarized Zone). Dit is een gebied van een paar kilometer breed dat de Korea's van elkaar scheidt. Wederom een busreis van 170 kilometer over totaal lege wegen. Vanaf een 40 km voor de DMZ komen de eerste controleposten. Er staan betonnen zuilen langs de weg die een springlading in de voet hebben zodat ze over de weg kunnen vallen in geval van een invasie. Diverse gedeelten van de weg hebben geen middenberm en kunnen worden gebruikt als landingsbaan.


Ochtendgloren over Pyongyang Monument van de Eenheid
(tussen Noord- en Zuid-Korea)
Uitleg over Kaesong en Panmunjom Prijslijst van slaven versus vee
(Koryo museum Kaesong)

Eerst Kaesong bezocht: het Koryo Museum met een souvenirshop waar ze eindelijk de ansichtkaarten verkopen die we zochten... Helaas te laat, want ik heb al verstuurd vanuit het hotel. Het was mogelijk om hond te eten bij de lunch, maar dat heb ik aan me voorbij laten gaan (ze hadden alleen nog collie, bulldog en chihuahua).

Op weg naar het eindpunt van de rit: Panmunjom, met de bekende drie blauwe loodsen die exact midden op de grens staan tussen Noord- en Zuid Korea. We hadden geluk: de deur van de middelste barak stond open dus we mochten naar binnen. Er waren overigens geen militairen aan de zuid-Koreaanse zijde. Panmunjom is een beetje opgehyped, want van de spanning tussen Noord en Zuid is totaal niks te voelen. Toch is het bijzonder om met n been in Noord- en met n been in Zuid-Korea te staan.


Kaesong Kaart van het gedeelde Korea
(rood=noord, zwart=DMZ, blauw=zuid)
Overzicht van Panmunjom, uitgelegd door onze militaire gids Zaal waar de wapenstilstand
is getekend in 1953

De terugreis naar Pyongyang vergeten we niet snel: driver Kim had opdracht gehad om ons om 4 uur af te leveren bij het circus (waar Peter en ik overigens niet binnen zijn geweest: dieren), en het was inmiddels over tween. Het is hem gelukt, maar comfortabel was het niet...

Een kort bezoekje aan een "Micro-brewery", waar we het lokale bier hebben geprobeerd. Niet slecht.. Diner in Koreaanse stijl: barbequen aan tafel. Heerlijk!! Afgesloten met een nachtelijke rondrit door Pyongyang, met mooie nachtopnamen.

De dagverslagen zijn en blijven beknopt, want het s allemaal niet uit te leggen. De foto's zullen meer vertellen dan ik kan opschrijven.

De vergadertafel staat exact
op de noord-zuidgrens
Twee DPRK-soldaten bewaken ons
tegen de agressoren
Panmunjom Kim Il Sung - plein

3 mei
Laatste dag in Pyongyang. 09:15 uur weg uit het hotel, naar het station voor de trein naar grensplaats Dandong. Trein vertrekt om 10:10 en is, 229 kilometer verder, om 15:20 in Sinuiju (grensplaats DPRK aan de Gele Rivier), douanecontrole van 2 uur, de brug over en wederom Chinese douanecontrole in Dandong. Verwachte aankomsttijd in hotel Zhaoliang Dandong: 18:00 uur.

Tram in Pyongyang Vertrekperron Pyongyang Koersbord en embleem op trein K28

Het begon prachtig op station Pyongyang. Wederom alle 3 miljoen inwoners van Pyongyang besloten kennelijk om trein K28 naar Sinuiju te nemen. Gelukkig hadden wij gereserveerde plaatsen in n van de twee "buitenlanders"-rijtuigen. Natuurlijk wilden wij goede foto's hebben van rijtuigen en de trekkende eloc, en ik vooral ook als het kan van de binnenkant van de loc... Ik heb aan gids Mr. Kim gevraagd of hij mee wilde als tolk, daarnaast heb ik de foto's en 3 pakjes sigaretten meegenomen. En ja hoor: 5 minuten later zat ik in de cabine van Noord-Koreaanse eloc met de remkraan en de rijcontroller in mijn handen. De drie dienstdoende machinisten vergaapten zich ondertussen aan de foto's van onze Benelux, TRAXX en Thalys en konden niet bevatten dat wij 300 km/uur rijden... De foto's heb ik bij ze achtergelaten, de drie pakjes Marlboro's ook.

locpersoneel vergaapt zich
aan Westerse treinen
Onno aan de controller van eloc 5041 Eloc 5041 voor trein K28
Pyongyang - Siniju
Dienstregeling van trein K28

Peter heeft de twee Noord-Koreaanse rijtuigen uitgebreid vastgelegd. Vooral de schilden op de zijkant zijn indrukwekkend!

Vijf minuten na vertrek begaf de generator van ons rijtuig het: geen stroom en dus geen airco meer. Buiten 30C, en binnen dus binnen de kortste keren nog warmer... Maar ach, zolang je rijdt en er kan een raam open, ging het nog wel. Veel foto's gemaakt, maar rekening houden dat je GEEN militairen en GEEN stations (buiten Pyongyang) fotografeert. We hebben ons best gedaan maar het is niet helemaal gelukt...


We waren al gewaarschuwd dat de Noordkoreaanse grenscontrole zeer grondig is en streng optreedt tegen alles wat niet mag worden uitgevoerd: gn negatieve zaken inzake De Grote Leider(s) en geen verboden foto's. Wij werden bezocht door een aardige dame en het voordeel van het hete rijtuig was dat zij zo snel mogelijk van ons af wilde. Ze heeft camera's doorgekeken en hier en daar wat gewist; mijn notebook bleef gelukkig onberoerd en dat was maar goed ook...

Volgens dienstregeling vertrokken voor de laatste twee kilometer over de beroemde brug over de Yalu Rivier, waarnaast de in de Koreaanse oorlog kapotgeschoten brug nog altijd ligt.

Ons rijtuig in Dandong


Chinese immigratie ging vlot, en om half zes stonden we buiten het station en vonden we onze (jonge) gids "Ms. Si". Hotel prima, kamer 511 met uitzicht op het station. Na het diner nog even een frisse neus langs de kade en dat was bizar! Dandong lijkt enorm op Las Vegas: alles hel en kleurrijk verlicht; gokstad... Aan de andere oever, 940 meter verder, een nagenoeg donker Noord-Korea.

Het is maar 940 meter, maar het zijn twee uitersten. Dit heb ik nog NOOIT ergens gezien, en het voelt ook heel merkwaardig aan. Het is dus in het echt net zo als op Google Maps: zoek maar eens op "Dandong, China" en kijk wat je aan de andere oever van de Yalu rivier ziet. Noord-Korea, maar dan zonder enige stad, weg, dorp, spoorlijn of rivier. Een spookland dus. En tch bestaat het echt.

Hier eindigt het verslag van 6 dagen Noord-Korea. Het heeft een onwisbare indruk op ons gemaakt, en we weten zeker dat we hier terug gaan komen. Je kan van het regime denken wat je wilt. Je kan je laten intimideren door wat de media allemaal schrijven over Kim Jong Un en zijn raket-testen.
Wij hebben het land nu ook van een andere kant gezien. Er wonen hier 20 miljoen mensen die gewoon proberen te (over)leven, maar dat niet kunnen op de manier zoals wij het gewend zijn. De Leider bepaalt wat je moet doen. Maar als je even NIET hoeft te doen waarvoor je bent "besteld", mag je ook gewoon lol maken, drinken, en socializen met je buren. Maar ook met een Grote Blonde Buitenlander als je de kans krijgt... En die kans krijgen sommigen, als de Buitenlander zich houdt aan de gebruiken van het land en de regels respecteert.
Peter en ik hebben dat gedaan en hebben contact gemaakt met de Noord-Koreanen. En dat was indrukwekkend.

Met een diepe buiging voor Kim Il Sung, Kim Jong Il en Kim Jong Un. Maar zeker ook voor onze gastheren/dame Mister Kim, Miss Kim, Driver Kim en videoman Kim; zonder hun inspanningen zouden niet alle deuren voor ons zijn opengegaan...




Embleem van de Democratische Volks Republiek Korea



Enkele fotoseries zonder begeleidende tekst; de foto's spreken voor zich...


Vervoer


Elke ster op bus (en tram):
50.000 km zonder pech




Mensen







..we gaan er even uit voor een reclameblok, we zijn zo bij u terug...




Straatbeeld





Terug naar
startpagina



update (mm/dd/jjjj - time):